marquee

☞ www.promogadzety.blogspot.com ☜

sobota, 22 stycznia 2022

POWIAT PRZYSUSKI

 

 

 

 


 

Powiat przysuski – powiat w Polsce, w południowo-zachodniej części województwa mazowieckiego, reaktywowany w 1999 roku w ramach reformy administracyjnej. Jego siedzibą jest miasto Przysucha.

W skład powiatu wchodzą:


    gminy miejsko-wiejskie: Przysucha
    gminy wiejskie: Borkowice, Gielniów, Klwów, Odrzywół, Potworów, Rusinów, Wieniawa
    miasta: Przysucha


ZARYS HISTORYCZNY:

Powiat przysuski został powołany dnia 1 stycznia 1956 roku w województwie kieleckim, czyli 15 miesięcy po wprowadzeniu gromad w miejsce dotychczasowych gmin (29 września 1954) jako podstawowych jednostek administracyjnych PRL. Na powiat przysuski złożyło się 27 gromad, które wyłączono z trzech ościennych powiatów w tymże województwie:

    z powiatu koneckiego:
        gromady Borkowice, Ninków, Ruski Bród, Rzuców i Stefanków

    z powiatu opoczyńskiego:
        gromady Bieliny, Domaszno, Gielniów, Gliniec, Goździków, Kozłowiec, Nieznamierowice, Przystałowice, Przysucha, Rusinów, Sady, Skrzynno, Skrzyńsko, Smogorzów i Sulgostów

    z powiatu radomskiego:
        gromady Brudnów, Goszczewice, Grabowa, Potworów, Wieniawa, Wir i Żuków

Na uwagę zasługuje fakt, iż w momencie utworzenia powiatu przysuskiego jego stolica była wsią; prawa miejskie, które Przysucha utraciła w 1870 roku, zostały jej ponownie przyznane dopiero 1 stycznia 1958 roku.

1 lipca 1956 roku z powiatu przysuskiego wyłączono gromadę Domaszno i włączono ją z powrotem do powiatu opoczyńskiego. 31 grudnia 1961 roku z powiatu opoczyńskiego wyłączono gromadę Klwów i włączono ją do powiatu przysuskiego.

1 stycznia 1973 roku zniesiono gromady i osiedla, a w ich miejsce reaktywowano gminy. Powiat przysuski podzielono na 1 miasto i 7 gmin:

    miasto Przysucha
    gminy Borkowice, Gielniów, Klwów, Potworów, Przysucha, Rusinów i Wieniawa

Po reformie administracyjnej obowiązującej od 1 czerwca 1975 roku całe terytorium zniesionego powiatu przysuskiego weszło w skład nowo utworzonego województwa radomskiego.

1 stycznia 1992 roku miasto Przysucha i gminę wiejską Przysucha połączono we wspólną gminę miejsko-wiejską. 1 lipca 1994 roku z gminy Potworów wyłączono wsie Beźnik i Dębiny (bez przysiółka Jamki) i włączono je do gminy Przysucha.

Wraz z reformą administracyjną z 1999 roku w nowym województwie mazowieckim przywrócono powiat przysuski. W porównaniu z obszarem z 1975 roku został on zwiększony o gminę Odrzywół (będącej w latach 1973-75 w powiecie opoczyńskim w województwie kieleckim, a następnie w województwie radomskim), tworzącej specyficzny wyskok w północno-zachodniej części powiatu.

1 lipca 2002 roku z gminy Klwów wyłączono wieś Jelonek i włączono ją do gminy Odrzywół.

W porównaniu z obszarem z 1956 roku, obszar dawnej gromady Stefanków leży obecnie w powiecie szydłowieckim, gromady Goszczewice w powiecie radomskim, a gromady Domaszno na terenie powiatu opoczyńskiego (województwo łódzkie) – pozostałe są ponownie w powiecie przysuskim.


PRZYRODA:


Powiat przysuski położony jest w bardzo malowniczym zakątku południowo-zachodniego Mazowsza. Wyjątkowe walory krajobrazowe podziwiać można dzięki usytuowaniu pomiędzy Garbem Gielniowskim a Równiną Radomską. Urozmaicona rzeźba terenu z równoległymi pasmami wzniesień oddzielonych od siebie uroczymi dolinami poprzecinanymi nitkami rzeczek i strumyków jest doskonałym siedliskiem dla ptactwa wodnego, miejscem żerowania i życia wielu gatunków zwierząt. Rozległe kompleksy leśne z bogactwem flory i fauny stanowią pozostałość pierwotnej Puszczy Świętokrzyskiej skrywającej unikatowe pomniki przyrody m.in.: ponad 300-letni platan, 200-letnia lipa drobnolistna, ponad 100- letnia olsza czarna i wiele innych.

Na terenie powiatu utworzono rezerwaty przyrody oraz obszary krajobrazu chronionego, a także obszar Natura 2000, co sprzyja utrzymaniu równowagi ekosystemów, a tym samym ochronie naturalnego środowiska.

Rezerwat przyrody:
„Puszcza u źródeł Radomki”- Rezerwat przyrody, leśny o pow. 73,48 ha. Utworzony w 1978 r. na terenie nadleśnictwa Przysucha, w centralnej części Garbu Gielniowskiego, 7 km na pd. zach. od Przysuchy. Ochroną objęte są drzewostany leżące na lewym brzegu Radomki, w pobliżu jej źródeł. Niektóre okazy dębów, buków i jodeł osiągają do 150 lat i 30 m wysokości. W pobliżu rezerwatu, w dolinie Radomki, znajdują się stawy "Huta", przyciągające ptactwo wodne i błotne – spotkać można czaplę siwą, bociana czarnego, brodźca samotnego oraz liczne gatunki kaczek. Rezerwat jest ostoją dla dzików i saren.
Podlesie - utworzony w 1989 r. Ochroną objęte zostały częściowo fragmenty zbiorowisk jodłowych i lasów wielogatunkowych z przewagą lub domieszką jodły oraz ślady działalności górniczej związanej z wydobywaniem rudy żelaza.

„Lasy Przysusko – Szydłowieckie” - obszar ten utworzono w 1983 roku. Obejmuje kompleks lasów dawnej Puszczy Rozwadowskiej i Świętokrzyskiej o pow. 43 580 ha. W jego obrębie znajdują się 3 rezerwaty przyrody – jeden ( u źródeł Radomki)na terenie powiatu przysuskiego, a dwa pozostałe( Podlesie i Cis) na terenie szydłowieckiego, 32 pomniki przyrody (drzewa) oraz 2 parki zabytkowe.

„Dolina Pilicy i Drzewiczki” utworzony również w 1983 roku, swym zasięgiem obejmuje doliny rzeki Pilicy i Drzewiczki o pow. 70 380 ha. Ze względu na bogactwo występujących tu ptaków oraz występowanie gatunków rzadkich w skali europejskiej obszar ten został zaliczony do systemu ostoi ptaków o randze europejskiej. W granicach obszaru krajobrazu chronionego znajdują się 23 pomniki przyrody (3 głazy narzutowe i 20 drzew), 15 parków zabytkowych.

„Natura 2000” - obszar specjalnej ochrony ptaków – dyrektywa siedliskowa, obejmuje w naszym powiecie górną granicę, wzdłuż rzeki Pilicy i częściowo Drzewiczki, utworzony w 2004 r. Ochroną objęte są miejsca ważne dla ptaków –lęgowe oraz żerowania. Można tutaj spotkać m.in.: rybitwę białoczelną i siweczkę obrożną.

Sieć hydrologiczną powiatu tworzą rzeczki, strumyki, stawy i rozlewiska oraz sztucznie stworzone przez człowieka zbiorniki wodne.

Największą rzeką powiatu jest Pilica, która jednocześnie pełni rolę granicy północnej;

Pilica – rzeka o długości 342 km, jej nazwa wywodzi się prawdopodobnie od pilącego nurtu. Na rzece jest wiele malowniczych wysepek, tworzy również rozlewiska i zakola. Jest jeszcze nieuregulowaną przez człowieka dziką rzeką kierującą się swoimi prawami.

Radomka - jest lewobrzeżnym dopływem Wisły o dł. 107 km. Wypływa z Lasów Przysusko – Szydłowieckich, w pn. części Garbu Gielniowskiego, z rezerwatu „Puszcza u źródeł Radomki”. Jej prawobrzeżnym dopływem na terenie powiatu przysuskiego jest Jabłonica, lewobrzeżnym Wiązownica. Na Radomce znajdują się dwa sztuczne zbiorniki; jeden w Topornii o powierzchni około 5 ha, a drugi tworzy lustro wody o pow. 500 ha, zwany „Zalewem Domaniowskim”.

Drzewiczka - prawobrzeżny dopływ Pilicy – dł. 81 km, wypływa z lasów porastających wzgórza Garbu Gielniowskiego w okolicach Ruskiego Brodu. Okrąża Lasy Przysusko-Szydłowieckie od zach. Swoją nazwę wzięła od misteczka Drzewicy. Za Odrzywołem i Wysokinem wpływa do Pilicy. Jej lewostronnym dopływem jest Młynówka i Węglarka z Opocznianką, natomiast z prawej strony zasila ją Brzuśnia. Spiętrzone wody Drzewiczki wykorzystywane były od wieków do napędzania młynów oraz kuźnic. Największy zbiornik tego typu to Wielki Staw w Drzewicy. Na Drzewiczce utworzony został zalew w okolicach Odrzywołu o powierzchni 4 ha oraz niewielki w Nieznamierowicach.

Jabłonica jest lewostronnym dopływem Szabasówki o dł. 30 km. Jej źródła wypływają ze wzniesień Garbu Gielniowskiego w okolicach wsi Boków. Wije się południowo- zachodnią częścią powiatu, niemal po jego granicy przez Hucisko, Rzuców i Jabłonicę, aby połączyć swoje wody z Szabasówką zasilając wspólnie Radomkę, a następnie wlać się do „Zalewu Domaniowskiego”. Wody Jabłonicy w przeszłości napędzały liczne zakłady metalurgiczne np.: Hucisko, Rzuców oraz młyny.

Wiązownica – jest prawobrzeżnym dopływem Radomki, swoje źródła ma w lasach pokrywających Garb Gielniowski pomiędzy wioskami Mechlin i Stoczki. Przepływa przez gminy Gielniów, Rusinów, Przysucha i Potworów łącząc się poza granicami powiatu z wodami Radomki.

Brzuśnia - niewielka rzeczka o dł. 20 km stanowiąca prawobrzeżny dopływ Drzewiczki. Swój bieg rozpoczyna w pn. części Garbu Gielniowskiegow lasach przysuskich niedaleko źródeł Radomki. W górnym biegu zasila stawy rybne, a w średnim i dolnym płynie wąską, głęboką i malowniczą doliną. W pobliżu Gielniowa Brzuśnię zasila jeszcze mniejsza Gielniowianka. Brzuśnia mijając Bieliny wpada do Drzewiczki.

Garb Gielniowski - jest mezoregionem Polski, usytuowany na Wyżynie Kieleckiej. Zbudowany z piaskowców białych i iłów szarych oraz utworów polodowcowych, na powierzchni glina, piach i żwir-. Zajmuje obszar około 515 km2. Najwyższym wzniesieniem Garbu Gielniowskiego, a zarazem województwa mazowieckiego jest Góra Altana – 408 m. Występują tu niskoprocentowe złoża rud żelaza, które niegdyś stanowiły podstawę przemysłu metalurgicznego. Urozmaicona rzeźba terenu z równoległymi pasmami wzniesień oddzielonych od siebie malowniczymi dolinami, oraz specyficzna sieć wodna – z Garbu Gielniowskiego wypływają rzeki Radomka i Drzewiczka – a także duże kompleksy leśne z bogatą florą i fauną stanowią pozostałość pierwotnej Puszczy Świętokrzyskiej. Do lasów porastających Garb Gielniowski, należy kompleks szydłowiecko-przysuski, nazywany dawniej Puszczą Rozwadowską. Znajdują się one w zasięgu naturalnego występowania jodły pospolitej, buka zwyczajnego, modrzewia polskiego oraz jaworu.


WARTO ZOBACZYĆ:


Przysucha i okolice – bogata historia i zabytki – na przełomie XVIII, XIX i początku XX wieku mieszkali tutaj obok siebie wyznawcy trzech religii; Luteranie, Żydzi i Katolicy, region ten zaliczany był do Staropolskiego Zagłębia, miasto rodzinne Oskara Kolberga, duże kompleksy leśne, czyste powietrze, walory turystyczne i przyrodnicze sprzyjają korzystaniu z czynnego wypoczynku na szlakach turystycznych w otoczeniu czystej i pięknej przyrody a tym samym regeneracji jakże potrzebnych nam sił do pracy w dzisiejszych, stresujących czasach;
 

Przysucha

    klasycystyczny kościół parafialny pw. św. Jana Nepomucena i św. Ignacego Loyoli z lat 1780-1786
    Synagoga z końca XVIII wieku, oraz cmentarz żydowski,
    zabudowa miejska z XIX i XX wieku,
    Dwór Dembińskich z XIX wieku, obecnie Muzeum im. Oskara Kolberga -gromadzi, opracowuje i udostępnia muzealia i materiały o Oskarze Kolbergu oraz historii i etnografii Przysuchy i okolicy, prezentuje wystawy stałe:  "Oskar Kolberg - etnograf, folklorysta, kompozytor - (1814-1890)" i "Urszula z Morsztynów Dembińska. Dzieje Przysuchy w XVIII i XIX wieku", udostępnia ekspozycje czasowe z dziedziny historii, etnografii, sztuki, wydaje książki, katalogi, foldery, pocztówki, druki okolicznościowe, organizuje koncerty muzyczne,
    "Skałki" – miejsce w lesie - spacer i rekreacja - w odległości około 1 km od budynku nadleśnictwa w Przysusze,
    XVIII wieczny lamus z portalem wykonanym z piaskowca,
    Gródek Leśny k. Przysuchy – "Tajemnicze kamienie" - jedno z najciekawszych odkryć archeologicznych na ziemi radomskiej. Miejsce to już w VII w. n.e. pełniło rolę ośrodka kultowego., które zostały uznane za idole dawnych bóstw - pogańskie sanktuarium solarne,

Zapniów – na terenie kopalni gliny odkryto ślady dinozaurów,
Zbożenna - XVIII-wieczny dworek Szydłowskich,

Skrzyńsko – zabytkowy kościół z XVIII wieku pw. Św. Wojciecha - Sanktuarium Maryjne - Obraz Matki Boskiej Staroskrzyńskiej z I poł. XV w.,
Smogorzów – zabytkowy kościół z końca XIV w. pw. Najświętszej Marii Panny oraz pozostałości po zabudowaniach dworskich wraz z parkiem,
Ruski Bród – pobliskie lasy były terenem działań walk z nazistami podczas II Wojny Światowej Majora Hubala, zabytkowy kościół, pomnik poległych podczas II wojny,
Ninków – zabytkowy dworek,
Borkowice i okolice

    kompleks pałacowo – parkowy z pocz. XX w.(własność prywatna), ciekawa historia, zabytki i piękna przyroda, pomniki przyrody (300-letni platan, 200-letni modrzew), kościół pw. św. Krzyża i św. Mateusza z XIX w., spichlerz i zabudowania podworskie z XIX w.,
    osobliwością przyrodniczą jest Krakowa Góra, dzięki której obserwować możemy zjawisko "cienia opadowego",


Spichlerz

Rzuców – Dworek Modrzewiowy Mokiejewskich w parku, Leśniczówka, Pensjonat, ruiny gwoździarni - miejscowość o starych tradycjach hutniczych sięgających XVI wieku, pomniki przyrody (200-letnia olsza czarna),
Ninków – zabytkowy dworek,
Gielniów i okolice – istniał już w XIII w. tutaj urodził się błogosławiony Władysław - jedna z ważniejszych postaci kościoła w Polsce w późnym średniowieczu, ciekawa historia, zabytki i piękna przyroda,

    Kościół pod wez. Bł Władysława – wzniesiono w latach 1861-1866.
    Garb Gielniowski - jest mezoregionem Polski, usytuowany na Wyżynie Kieleckiej. Zajmuje obszar około 515 km2. Najwyższym wzniesieniem Garbu Gielniowskiego, a zarazem województwa mazowieckiego jest Góra Altana – 408 m. n.p.m. "Kamieniołom gielniowski" – pierwszy obiekt w regionie radomskim objęty ochroną – jako stanowisko dokumentacyjne (miejsce o szczególnym znaczeniu dla poznania geologicznej i paleontologicznej ziemi,

Bieliny - zabytkowy, drewniany kościółek z XVIII w.
Goździków – między XI a XII wiekiem stał i funkcjonował tutaj gród strażniczo–obronny, W XIX wieku Goździków był uzdrowiskiem wodoleczniczym (szczawy żelaziste), nazywano go Łazienkami Goździkowskimi, do których zjeżdżano z całej Polski.
Klwów i okolice – wczesnośredniowieczne grodzisko pochodzące z XIII w., powstałe dwufazowo: faza I – niewielki gródek (XIII w.), faza II – dwór obronny (przełom XVI i XVII w.).położone w dolinie strumienia na naturalnym wzniesieniu. Ma kształt nieregularnego, ściętego stożka. Niestety ok. 60% grodziska uległo zniszczeniu podczas prac melioracyjnych.

    Kościół - wzniesiony w 1491r. Spalony w 1915r, odbudowany 9 lat później, trójnawowy, bazylikowy,
    otwarty krajobraz naturalny w dolinie rzeki Drzewiczki,

Sady - kościół z pocz. XX w.,
Brzeski - Uroczysko "Piekielna Górka" – odkrycie archeologiczne: osada i cmentarz kultury przeworskiej z okresu wpływów rzymskich.
Odrzywół i okolice – stąd pochodzi Dobrogost Czarny – organizator budowy pierwszego mostu pontonowego (przyczynił się do zwycięstwa Władysława Jagiełły nad zakonem krzyżackim w XV w.), ciekawa historia, zabytki i piękna przyroda,

    XIX wieczny kościół pw. Św. Jadwigi – trójnawowy w stylu klasycystycznym, XVII wieczny obraz Matki Bolesnej, płaskorzeźby sakralne z XVIIw., wczesnobarokowe epitafium murowane Abrahama Odrzywolskiego oraz XIX wieczna pasja żeliwna,
    parterowa plebania z 1790 r.,

Stanisławów - na górze św. Magdaleny (143 m n.p.m.) znajduje się dawna pustelnia z kaplicą z 1932 r.,
Łęgonice Małe – zabytkowy kościół pw. Św. Marii Magdaleny z XVIII wieku, drewniany młyn z XIX w.,
Ossa i Odrzywół – cmentarze i pomniki upamiętniające bitwy z okresu powstania styczniowego, I i II wojny światowej,
Myślakowice – Izba Tradycji Ludowych,
Potworów i okolice – ciekawa historia, zabytki i piękna przyroda, region zasłynął jako "zagłębie paprykowe",

    Kościół parafialny p.w. św. Doroty – murowany, wzniesiony przed 1861 r.,
    Park krajobrazowy – założony w XVIII w.,
    Dawna karczma – murowana, zbudowana w I poł. XIX w. z naczółkami po obu stronach oraz podcieniem kolumnowym,

Rdzuchów Kolonia – kapliczka drewniana z 1786 r. – obecnie znajduje się w Muzeum Wsi Radomskiej w Radomiu,
Mokrzec - stanowisko archeologiczne - odkryto unikatowy grób wojownika z epoki brązu.
Rusinów i okolice – zespół pałacowo-parkowy z XVIII w. – Dworek Dembińskich (własność prywatna),
Nieznamierowice – Kościół pw. św. Andrzeja Apostoła - pierwotny wzniesiony w 1752 r. Po pożarze w 1922r zbudowano nowy, murowany.
Zychorzyn - zachowała się oryginalna zagroda z pocz. XX w. (własność prywatna).
Wieniawa i okolice

    zabytkowy kościół z XVI w., w którym znajduje się sławny "Poliptyk Wieniawski" - wielkie dzieło Renesansu w skali europejskiej wykonany w 1544 r. w warsztacie krakowskim. Przedstawia sceny z życia św. Stanisława bpa.,

Koryciska - uroczysko zwane "oczkami" wodnymi – teren o walorach turystyczno-krajobrazowych "Boży Dar".
Skrzynno – miejsce pochodzenia Mszczuja ze Skrzynna, który podobno zgładził Wielkiego Mistrza Zakonnego w czasie bitwy pod Grunwaldem,
Kościół z pocz. XVI w., w stylu późno renesansowym. Wewnątrz bogate wyposażenie barokowe oraz rzeźba Matki Boskiej z ok. 1420r.,
Dwór - zbudowany w XVIII w w stylu klasycystycznym - obecnie w ruinie.
Karczma - wybudowana w XVIIw. Posiada izbę sklepioną kolebkowo z lunetami.
Konary – zabytkowy Dworek Helbichów z XIX w. (własność prywatna) nad brzegiem Zalewu Domaniowskiego.

źródło: www.przysucha.pl

 


 


środa, 19 stycznia 2022

GMINA KŁODAWA

 

 
 

 

https://www.facebook.com/wojtgminyklodawa?fref=ts



>FOLDER PROMOCYJNY GMINY:<

https://www.klodawa.pl/asp/pliki/download/klodawa_gmina_przyjazna.pdf


Gmina Kłodawa położona jest na wysoczyźnie gorzowskiej, na pograniczu województw lubuskiego i zachodniopomorskiego, w północnej części powiatu gorzowskiego ziemskiego. Gmina Kłodawa sąsiaduje z gminami: Nowogródek Pomorskim, Barlinek, Lubiszyn, Strzelce Kraj., Santok i Gorzów Wlkp.

Gmina zajmuje powierzchnię 23472 ha, z czego 65% stanowią lasy.

W granicach administracyjnych gminy znajduje się 11 miejscowości, które tworzą 11 sołectw: Kłodawa (siedziba władz gminnych), Różanki, Wojcieszyce, Chwalęcice, Łośno, Santocko, Rybakowo, Santoczno, Zdroisko, Mironice oraz Różanki Szklarnia.


Olbrzymie walory przyrodnicze i krajoznawcze, duża ilość jezior i dynamiczny rozwój turystyki sprawiają, że do gminy Kłodawa leżącej w północnej części powiatu gorzowskiego, co roku przyjeżdżają rzesze turystów spragnionych wypoczynku i bliskiego kontaktu z przyrodą. Aż 65% powierzchni gminy porasta Puszcza Gorzowska obejmująca częściowo Barlinecko-Gorzowskim Parkiem Krajobrazowym. W leśnej głuszy dostrzec można objęte ścisłą ochroną rosiczki i storczyki oraz wiele rzadkich gatunków ptaków. Ustanowione w granicach Parku trzy lokalne rezerwaty przyrody chronią fragmenty dziewiczego lasu mieszanego, grąd środkowoeuropejski oraz fragment rzeki Przyłężek obfitującej w ryby łososiowate. Ochroną objęto także kompleks leśny "Buki Zdroiskie". Trudno zliczyć wszystkie tutejsze akweny wodne. Ponad 20 z nich Polski Związek Wędkarski dopuścił do amatorskiego połowu ryb. Dwa: Kłodawa i Nierzym - stały się popularnymi ośrodkami wypoczynku i rekreacji. Na terenie gminy wytyczono pięć szlaków pieszych, sześć tras rowerowych wiodących leśnymi i polnymi drogami przez najbardziej urokliwe miejsca i trzy szlaki kajakowe. W Lipach, na północno-zachodnim skraju największego w gminie jeziora Lubię, działa Leśna Stacja Edukacyjna kierowana przez Zespół Parków Krajobrazowych Województwa Lubuskiego w Gorzowie Wlkp. Wciąż jeszcze dominującą dziedziną lokalnej gospodarki jest produkcja rolna. Kłodawscy rolnicy wykorzystujący pod uprawy 23% powierzchni gminy koncentrują się przede wszystkim na warzywnictwie, sadownictwie i produkcji ziarna kwalifikowanego. Wśród coraz szerszego grona firm prowadzących tu działalność gospodarczą znaleźć można zarówno duże zakłady, jak i drobne przedsiębiorstwa przemysłowe i usługowe. Dynamicznie rozwija się agroturystyka. Uzupełnieniem wyjątkowych walorów przyrodniczych są liczne zabytki odzwierciedlające ciekawą historię tych terenów.

Położenie
Gmina Kłodawa położona jest na wysoczyźnie gorzowskiej, na pograniczu województw lubuskiego i zachodniopomorskiego, w północnej części powiatu gorzowskiego ziemskiego. Gmina Kłodawa sąsiaduje z gminami: Nowogródek Pomorskim, Barlinek, Lubiszyn, Strzelce Kraj., Santok i Gorzów Wlkp.

Obszar
Gmina zajmuje powierzchnię 23472 ha, z czego 65% stanowią lasy.

Podział terytorialny

W granicach administracyjnych gminy znajduje się 11 miejscowości, które tworzą 11 sołectw: Kłodawa (siedziba władz gminnych), Różanki, Wojcieszyce, Chwalęcice, Łośno, Santocko, Rybakowo, Santoczno, Zdroisko, Mironice oraz Różanki Szklarnia.

Funkcja gminy

Funkcję gminy określa jej naturalne położenie, to jest graniczenie z miastem wojewódzkim oraz Puszczą Gorzowską. Dobra infrastruktura, walory przyrodnicze oraz sąsiedztwo z miastem Gorzów Wlkp. stwarzają warunki do szybkiego rozwoju budownictwa mieszkaniowego, przedsiębiorczości i turystyki. Najprężniej rozwija się budownictwo mieszkaniowe w miejscowościach przyległych do miasta Gorzowa Wlkp. tj. w Kłodawie, Różankach, Chwalęcicach i Santocku. Istniejące i nowo powstające osiedla domów jednorodzinnych stanowią najpiękniejsze podgorzowskie dzielnice willowe. Nowe przedsiębiorstwa skupiły się głównie w Kłodawie. Do największych należą:

    Constans Sp. zo.o. - producent okien i drzwi,
    Vetoquinol Biowet Sp. zo.o. - działająca na rynku medycyny weterynaryjnej,
    B&B Bilusa - producent okien i drzwi.

W Różankach zlokalizowane jest „Gospodarstwo Ogrodnicze T. Mularski" – Zakład Różanki znane w kraju i za granicą z produkcji pomidorów szklarniowych (12 ha pod szkłem). Korzystne położenie, zaledwie 50 km od zachodniej granicy kraju sprzyja nawiązywaniu licznych kontaktów i współpracy przygranicznej. Gmina w ramach przynależności do Euroregionu Pro Europa Viadrina nawiązała współpracę z niemiecką gminą Seelow Land. Przynosi ona efekty ekonomiczne i kulturowe. Organizowane są wspólne imprezy po obu stronach granicy - dofinansowywane głównie ze środków Unii Europejskiej.


Walory turystyczne i przyrodnicze
Gmina posiada doskonałe warunki do turystyki i rekreacji. Główną zaletą jest położenie na terenie Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego, w którym znajdują się szczególnie atrakcyjne rezerwaty przyrody: „Wilanów”, „Dębina”, „Rzeka Przyłężek”, „Zdroiskie Buki”. Na turystów i wędkarzy czekają czyste rzeki i jeziora /ponad 20/ w tym część zagospodarowanych turystycznie. Do największych należą: jezioro Lubie z ośrodkiem wypoczynkowym w Lipach (położone 20 km od Gorzowa), jezioro Kłodawskie z kąpieliskiem w Kłodawie (5 km od Gorzowa), jezioro Nierzym z kąpieliskiem przy trasie Gorzów-Gdańsk. Przez najpiękniejsze zakątki gminy prowadzą liczne szlaki turystyczne.
Gmina słynie z dobrze rozbudowanej sieci ścieżek rowerowych. Walory przyrodnicze sprzyjają także rozwojowi budownictwa letniskowego. Największe skupiska są w miejscowościach: Santoczno, Rybakowo,
Zdroisko i Lipy.


Przyroda

Ponad 65% powierzchni gminy stanowią lasy Puszczy Gorzowskiej. Puszcza to wielki kompleks leśny o pow. ok 1 tys. km kwadratowych, porastający równinę sandrową ukształtowaną ok 12 tys. lat temu przez topniejący lodowiec. W samym sercu Puszczy Gorzowskiej znajduje się Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy, chroniony obszar o niezwykłych walorach przyrodniczych, historycznych i kulturowych, który powstał 23 października 1991 roku. W 1996 roku, obszar Parku został powiększony w kierunku północnym, obejmując swoim zasięgiem malowniczy teren Źródliskowej Doliny rzeki Płoni, z wąwozami wyżłobionymi w gliniastym podłożu moreny dennej przez liczne źródliska i odsłoniętymi, unikalnymi na Pomorzu skałkami zlepieńcowymi. Obecnie powierzchnia Parku wynosi 23.285,54 ha i otoczona jest strefą ochronną – zmniejszającą negatywne oddziaływanie różnych szkodliwych czynników zewnętrznych na przyrodnicze zasoby Parku, o powierzchni 31.786,19 ha – zwaną otuliną. Tereny południowej części Parku zlokalizowane w gminie Kłodawa ujmują łagodną rzeźbą terenu. Niewielkie pagórki wznoszące się na wysokość 50-70 m n.p.m. tylko miejscami mają skłony lekko spadziste. Delikatnie sfalowaną powierzchnię urzekająco urozmaicają potoki i rzeki, które w przeszłości rzeźbiły wąskie, ale dość głębokie doliny. Jeziora na terenie Parku tworzą ciągi, przez które przepływają rzeki. Meandry rzek i urokliwe jeziora, swoją naturalnością i czystością, nadają swoistego piękna i czynią krajobraz Parku szczególnie malowniczym. Całe bogactwo flory i fauny Parku ukształtował klimat atlantycki i kontynentalny. Świat roślin, obejmujący 639 gatunków z 92 rodzin, zawiera wiele elementów flory Pomorskiej i Pasa Wielkich Dolin. Wśród nich znajdują się gatunki objęte ochrona ścisłą np. bluszcz pospolity, widłaki – goździsty i jałowcowaty, paproć o nazwie orlik pospolity, rosiczka okrągłolistna, naparstnica zwyczajna, lilia złotogłów, śnieżyczka przebiśnieg. Prawdziwym ewenementem jest obecność 138 gatunków porostów, organizmów szczególnie wrażliwych na zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego, znajdujących w Puszczy Gorzowskiej doskonałe warunki do rozwoju. Większość porostów Parku to gatunki nadrzewne, rosnące na drzewach liściastych i iglastych. Wśród nich nie brakuje gatunków naziemnych i nakamiennych. Około 27,3 % gatunków porostów stwierdzonych w Parku uznane są za ginące i zostały ujęte w tzw. „Czerwonej liście porostów zagrożonych w Polsce”. Należy do nich: wabnica kielichowata, płucnica zielonawa i złotlinka jaskrawa. Zachowanie różnogatunkowych i różnowiekowych lasów Puszczy Gorzowskiej, głównie łęgów, olsów i grądów, wiąże się z obecnością w Parku pałeczników – skupionego i zielonego, porostów stanowiących pozostałość naturalnej leśnej flory – reliktów puszczańskich. Zwarty, rozległy kompleks leśny Puszczy Gorzowskiej, z mozaiką siedlisk – obfitujących w starodrzewie, jak również w krajobraz otwarty, zasiedlają ptaki o dużych terytoriach– myszołowy, jastrzębie, sowa uszata, puszczyk i kruk. W awifaunie Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego stwierdzono 142 gatunki, w tym 105 gatunków lęgowych. Wśród nich znajduje się bielik, rybołów, kania czarna i rdzawa oraz orlik krzykliwy i puchacz. Puszczański charakter lasów Parku obfituje w zwierzynę łowną. Żyjące jelenie europejskie są potomkami złoto medalowych osobników występujących na tych terenach np. w okolicy Lip jeszcze w latach 80-tych. W pobliżu lasów, na otwartych terenach często żerują sarny. Liczne dziki buchtujące w glebie leśnej sprzymierzają się w walce z owadami i gryzoniami. Teren Parku znajduje się na jednym z najważniejszych szlaków migracyjnych ze wschodu na zachód - łosia, którego północna trasa wędrówek biegnie wzdłuż Noteci, Warty i Odry. Walory przyrodnicze Puszczy Gorzowskiej są niezwykle wartościowe w skali europejskiej. Dlatego jej znaczny obszar został zaproponowany do włączenia w paneuropejski system ekologiczny – Sieć Natura 2000, zapewniający trwałą egzystencję ginącym ekosystemom oraz gatunkom roślin i zwierząt.


WARTO ZOBACZYĆ:

> Kłodawa

Wieś gminna nad rzeką Kłodawką i jeziorem Kłodawskim (24,35 ha) z zagospodarowanym kąpieliskiem. Rodowód Kłodawy sięga czasów piastowskich, kiedy to wspomagała strategicznie pobliski Santok, jako umocniona kłodami osada (skąd jej nazwa). W średniowieczu (1337) istniał tu dwór, młyn i papiernia. Na terenie wsi o zachowanym kształcie owalnicy znajduje się neogotycki kościół z czerwonej cegły o sklepieniu kolebkowym drewnianym wybudowany w latach 1858-60, dworek o konstrukcji szachulcowej z około 1830 roku, obecnie siedziba nadleśnictwa. W czasie II Wojny Światowej znajdował się tu niewielki obóz dla około 40 francuskich jeńców wojennych. Wieś położona jest na skraju Puszczy Gorzowskiej, zaledwie 6 km na północ od Gorzowa Wlkp. co sprawia, że jest najbliższym miejscem wypoczynku dla gorzowian do którego dojechać można wygodną i bezpieczną ścieżką rowerową. Zagospodarowana plaża stanowi o walorach rekreacyjnych miejscowości.

> Mironice

We wczesnym średniowieczu (IX-XII wiek) istniał tu gród. Po zajęciu w XIII wieku tych ziem przez margrabiów brandenburskich Albrecht III funduje 22 maja 1300 roku opactwo cysterskie w istniejącym tu dworze „Creusdorf”. Pierwotna nazwa opactwa (Himmelstadt) oznaczała w płynnym tłumaczeniu (z Loco celi) „Niebiańskie miejsce”. W 1326 roku wieś spalona została przez wojska polsko-litewskie. Dwór cysterski odbudowano dopiero w 1368 roku. To prawdopodobnie wówczas wprowadzono gospodarkę rybną, spiętrzając wody na Kłodawce i tworząc hodowlane stawy rybne. Ponownie opactwo spaliły w 1470 roku wojska książąt pomorskich. W 1539 roku margrabia Jan Kostrzyński dokonuje kasacji klasztoru ze względu na upadek obyczajów w samym opactwie i ducha reformacji, jaki zdominował życie ówczesnej Nowej Marchii. Kościół cysterski zaadaptowano na budynki gorzelni, a całość majątku stała się własnością państwa. Dwór z 1830 roku otoczony parkiem krajobrazowym i spichlerz z XIX wieku wybudowała rodzina von Bayer. Badania archeologiczne potwierdziły istnienie wybudowanego w XIV wieku kościoła cysterskiego, spalonego w 1872 roku, którego cegły wykorzystano powtórnie do budowy stodoły, dziś także już nieistniejącej i studni z 2. połowy XIX wieku. We wsi zachowała się chałupa szachulcowa z  XVII wieku. W lesie, w odległości ok 3km od Mironic, warto zobaczyć miejsce, gdzie dawniej istniała wieś Marzęcin – spalona przez Rosjan w 1945r.). Obecnie po tej wsi pozostało jedynie lapidarium – pomnik stojący w dawnym centrum wsi, ruiny młyna wodnego oraz bijące ciągle źródło „Marii” i tablica pamiątkowa przypominająca historię wsi.

> Santocko

W tej miejscowości położonej nad rzeką Marwicą zobaczyć warto zobaczyć neogotycki kościół z początku XX wieku, z ciekawymi okrągłymi witrażami, pochodzącymi z poprzedniej świątyni. Kościół został wybudowany na sztucznie usypanym wzniesieniu. Na terenie wsi odnaleziono kamienne motyki z około 4000-3500 roku p.n.e.

>
Chwalęcice

W miejscowości tej warto zobaczyć neogotycki kościół z 1860 roku, w którego wieży umieszczony jest dzwon z 1679 oku, pochodzący z innej świątyni.

> Wojcieszyce

Odnaleźć możemy tu najstarszy na terenie gminy, późnoromański, jednonawowy kościół, zabudowany z granitowych ciosów na początku XIII wieku, z wieżą dobudowaną w 1705 roku.

> Różanki

W miejscowości tej zlokalizowany jest kościół z początków XVIII wieku z barokowym ołtarzem, z drugiej połowy XVIII wieku i klasycystyczny zespół folwarczny z I połowy XIX wieku.

>
Zdroisko

Wieś letniskowa położona nad Santoczną wśród lasów Puszczy Gorzowskiej.  Dawniej istniał tu młyn (pozostał staw młyński), potem huta żelaza powstała w 1770 roku i produkująca drut, gwoździe, igły, stal w sztabach i prętach, blachę. W 1783 roku rozpoczęto produkcję kartaczy. W 1856 roku kuźnicę przekształcono w fabrykę narzędzi, a w 1870 roku na zbożowy młyn wodny i tartak. We wsi prowadzono w okresie międzywojennym plantacje borówki amerykańskiej. Działa tu bardzo ciekawa izba historyczna, w której prezentowane są stare zdjęcia, monety, gazety, sprzęty domowe i rolnicze dawnego Zdroiska. W bezpośrednim sąsiedztwie wsi rezerwat przyrody „Zdroiskie Buki”.

> Santoczno

Wieś położona nad rynną polodowcową jeziora Mrowinko (22,5 ha) i wypływającą z niego rzeką Santoczną. We wsi kościół szachulcowy, jednonawowy, wyposażony w empory powstały z przebudowy dawnej huty w 1767 roku z dobudowaną w 1819 roku wieżą, w której znajdują się dwa dzwony z berlińskiej pracowni ludwisarskiej. Opodal budynek klasycystyczny (dawny dom pastora) z XIX wieku rozbudowany o skrzydło w XX wieku nakryty dachem naczółkowym. W okresie II Wojny Światowej wieś była rejonem koncentracji II Armii Wojska Polskiego. Odnaleźć tu można ruiny dawnego młyna wodnego i kuźnicy żelaza.

>
Łośno

Nieduża miejscowość, w której znajduje się kościół z 1913 roku, a w oddalonych ok 2 km Lipach, nad jeziorem Lubie odwiedzić można Leśną Stację Dydaktyczną.

źródło: www.klodawa.pl

 


 



poniedziałek, 17 stycznia 2022

GMINA ŁAPSZE NIŻNE

 

 

 

 


Łapsze Niżne – gmina wiejska w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim. W latach 1975–1998 gmina położona była w województwie nowosądeckim. Gmina Łapsze Niżne położona jest w południowej części województwa małopolskiego, w powiecie nowotarskim. Usytuowana jest na Polskim Spiszu, w północno - wschodniej części Pogórza Spisko - Gubałowskiego.

Siedziba gminy to Łapsze Niżne.

Gmina Łapsze Niżne graniczy:

Od północnego - zachodu z gminą Nowy Targ,
Od zachodu z gminą Bukowina Tatrzańska (gmina Powiatu Tatrzańskiego),
Od południa z granicą państwa ze Słowacją,
Od północnego - wschodu z gminą Czorsztyn.
Sołectwa

Gmina Łapsze Niżne obejmuje 9 sołectw: Falsztyn, Frydman, Kacwin, Łapszanka, Łapsze Niżne, Łapsze Wyżne, Niedzica, Niedzica - Zamek i Trybsz.

Najmniejszym sołectwem w gminie jest Falsztyn (4,1% ogółu powierzchni gminy), największymi zaś Kacwin (18%), Niedzica (16,5%), Frydman i Łapsze Niżne (15,9%).Powierzchnię poszczególnych sołectw przedstawia poniższy wykres:

Gmina zajmuje powierzchnię 125 km2, tj. 8,5% obszaru powiatu nowotarskiego i 0,83% terenu całego województwa małopolskiego.


Kilka słów o historii Spisza:


Gminę Łapsze Niżne tworzą miejscowości w całości położone na terenie polskiego Spisza. Dzieje osadnictwa w tym regionie sięgają czasów średniowiecza. Najstarszą lokację - Frydman datuje się na II połowę XII w. Z początkiem XIV w. ziemie pólnocnego Spisza zajęło Królestwo Węgierskie. Wraz  z przybyciem Węgrow rozpoczęła się intensywna kolonizacja i rozwój tych ziem. Wynikiem wzmożonej działalności osadniczej było założenie nowych wsi na prawie niemieckim Niedzicy, Łapsz Niżnych, Kacwina i Frydmana (powtórna lokacja miała miejsce w 1308 r.). Jednym z najważniejszych przedsięwzięć I połowy XIV w. było wzniesienie obronnej twierdzy Dunajec w Niedzicy strzegącej granicy polsko-węgierskiej. Od początku powstania  zamek stał się ważnym ośrodkiem gospodarczym, administracyjnym  i kulturalnym. Doniosłe wydarzenie w historii Spisza stanowi Akt zastawu XVI miast spiskich z roku 1412. Na zamku w Niedzicy spotkała się delegacja polsko-węgierska, czego efektem było przyłączenie miast spiskich do Królestwa Polskiego na okres około 400 lat. Godnym uwagi jest też fakt najazdu husytów na Spisz w latach 1431 i 1434. Konsekwencją łupieskich wypraw było zrabowanie kościoła w Kacwinie, Łapszach Niżnych oraz dziś nieistniejącego już klasztoru położonego w dolinie falsztyńskiego potoku. W połowie XVI w. na Spiszu miała miejsce druga fala osadnicza. Nowymi osadnikami była ludność wołoska, wywodząca się z terenów bałkańskich, której głównym zajęciem było pasterstwo. W następstwie przybycia Wołochów powstały nowe wsie spiskie: Łapszanka, Rzepiska, Jurgów i Czarna Góra. W dobrach należących do pana zamku niedzickiego, określanych  jako klucz dunajecki, rytm życia mieszkańców regulowały stosunki pańszczyźniane. W 1848 roku została przeprowadzona reforma uwłaszczeniowa, jednak nie objęła ona wszystkich poddanych. Część chłopów pańszczyźnianych, która nie otrzymała na własność ziemi, nadal pozostawała w zależności od właściciela zamku. Obowiązek  pracy na rzecz pana został zniesiony dopiero ustawą sejmową polskiego parlamentu w 1931 r. Przełomowy moment w historii Spisza stanowiło zakończenie I wojny światowej. W tym czasie o ziemie spiskie rozpoczęły rywalizację: Polska i Czechosłowacja. Ogłoszony przez władze plebiscyt nigdy nie doszedł do skutku. Decyzję w sprawie południowej granicy podjęła Rada Ambasadorów w Spa 28.07.1920 r., przyznając Polsce 14 wsi spiskich. Wybuch II wojny światowej spowodował ponowną zmianę przynależności państwowej. Tym razem miejscowości spiskie zostały włączone do Słowacji. Po zakończeniu działań wojennych w roku 1945 został przywrócony stan granic z okresu międzywojennego.

Strój  regionalny

Burzliwe dzieje Spisza miały zasadniczy wpływ na kształt dziedzictwa Kulturowego regionu, co uwidacznia się zarówno w gwarze, muzyce, zwyczajach, jak  i w architekturze czy stroju regionalnym.Strój spiski nie jest jednolity dla całego  regionu. Wyodrębnia się trzy jego odmiany: kacwińską, trybską i jurgowską. Gmina Łapsze Niżne w całości obejmuje
miejscowości reprezentujące odmianę kacwińską (Niedzica, Niedzica Zamek, Kacwin, Łapsze Niżne, Łapsze Wyżne, Łapszanka, Frydman, Falsztyn), a także Trybsz, który jako jedyna miejscowość przynależy do odmiany trybskiej. Należy jednak zaznaczyć, iż wśród mieszkańców Trybsza rozpowszechniła się odmiana charakterystyczna dla Podhala. Nazewnictwo związane ze  strojem, niemal w całości pozostające w obrębie leksyki gwarowej, różni się w zależności od wsi.


Jezioro Czorsztyńskie


Pierwsze plany budowy sztucznego zbiornika wodnego w Pieninach  pochodzą z 1905 r. Główny cel powstania tego obiektu stanowiła przeciwpowodziowa ochrona doliny Dunajca. Dzisiaj Jezioro Czorsztyńskie jest jedną z największych atrakcji turystycznych regionu, otoczone Pienińskim Parkiem Narodowym i rezerwatem Zielone Skałki, gdzie z oddali roztacza się widok na Tatry. Jest to niezwykłe miejsce do wypoczynku w rozwijającej się bazie turystycznej. Spod  zamku Dunajec w Niedzicy możemy wybrać się w rejs gondolą do Czorsztyna, gdzie znajdują się ruiny średniowiecznego zamku. Alternatywną atrakcją będzie rejs statkiem w okolice rezerwatu  Zielone Skałki. Jezioro oferuje także możliwość kąpieli i korzystanie z piaszczystej plaży. Również wędkarze znajdą tutaj zajęcie dla siebie. Wody jeziora serwują ucztę do połowów nie tylko latem. Nad jeziorem  znajdują się cztery przystanie, gdzie można wypożyczyć jachty, rowerki wodne i kajaki. Amatorów mocnych wrażeń zapraszamy na kitesurfing. Każdy zainteresowany tą ofertą turystyczną będzie mógł odpocząć,  a także doświadczyć niezapomnianych przygód.


Najwyższa ziemna  zapora w Polsce  i elektrownia wodna w Niedzicy:


Zespół Elektrowni Wodnych Niedzica S.A. (ZEW Niedzica S.A.) to
nowoczesne przedsiębiorstwo wytwarzające w sposób ekologiczny
energię elektryczną, głównie w elektrowni szczytowo-pompowej
przy zaporze w Niedzicy. Zabezpieczenie przeciwpowodziowe doliny
Dunajca i prowadzenie gospodarki wodnej to również zakres działań
Spółki. Elektrownia w Niedzicy znajduje się u stop najwyższej w Polsce zapory ziemnej z centralnym uszczelnieniem glinowym w bezpośrednim sąsiedztwie najstarszego na ziemiach polskich Pienińskiego Parku
Narodowego. Wysokość zapory sięga 56 m, a długość jej korony wynosi
404 m. Poniżej zapory znajduje się elektrownia wodna wyposażona
w 2 turbiny odwracalne typu Deriaza o mocy nominalnej 2 x 46 MW.
Waga jednego hydrozespołu - turbiny wraz z generatorem wynosi
250 t. Budynek elektrowni o kubaturze 171 tys. mł jest posadowiony 40 m pod ziemią - posiada 7 kondygnacji. Woda doprowadzona jest ze zbiornika do elektrowni dwoma wydrążonymi w skale sztolniami o średnicy 7 m. Przy koronie zapory znajduje się Pawilon Informacyjno-Wystawowy, gdzie można obejrzeć film o historii  budowy zapory, wystawę archeologiczną albo wypić pyszną herbatę.



Przyroda

Świat roślin i zwierząt w Gminie Łapsze Niżne stanowi grono dość zróżnicowane. Formą ochrony są powstałe na tym terenie rezerwaty przyrody. Rezerwatem dbającym o lokalną florę jest utworzony w 1963 r. na obszarze zachodnich zboczy Kotelnicy i fragmencie Doliny Strzyżawka rezerwat Niebieska Dolina. Jego celem jest protekcja  oryginalnego zalesienia typowego dla Pienin buczyny karpackiej. Z kolei na terenie Falsztyna został powołany do życia rezerwat Zielone  Skałki, mający za zadanie ochronę form skalnych zbudowanych z wapieni jurajskich opadających na taflę zalewu czorsztyńskiego. Przez dłuższy czas znajdowało się tam także siedlisko żbika. Rezerwatem sąsiadującym z Gminą Łapsze Niżne jest leżący pomiędzy dwoma wzniesieniami skalnymi - Kramnicą i Oblazową rezerwat Przełom Białki. Powstał przede wszystkim ze względu na roślinność naskalną, która przywędrowała tu wraz z nurtem Białki i należy do typu roślin tatrzańskich. Warto nadmienić, iż Oblazowa kryje w sobie trzy niewielkie jaskinie. Podczas badań archeologicznych
w jednej z nich znaleziono najstarszy bumerang na świecie.


PONADTO WARTO ZOBACZYĆ:

PARK MINIATUR I PARK ROZRYWKI W NIEDZICY - ZAMKU
Jest wiele sposobów poznawania świata. Mówi się, że tylko patrząc z bliska, można naprawdę wiele zobaczyć i zrozumieć. Park miniatur w Niedzicy jest właśnie takim miejscem, gdzie wszystko można obejrzeć z bliska. W parku zgromadzone są miniatury w skali 1:20 najważniejszych zabytków Podtatrza, w tym zamków “Dunajec”, Lubowla, zamku orawskiego, czorsztyńskiego i pienińskiego oraz Czerwonego Klasztoru, kościoła w Dębnie, dworów Tetmajerów, w Zubrzycy Górnej, Uznańskich. Prezentowane są także miniatury wielu innych zabytków. Dodatkowo na terenie obiektu można skorzytsać z parkingu, parku rozrywki i restauracji.


DĄB HORVATHÓW W NIEDZICY - ZAMKU
- Legenda związana jest z dębem, którego pień można zobaczyć przed zamkiem. W XVI wieku zamek wraz z okolicą przeszedł w ręce Horvathów z Polocsy, którzy rządzili twarda ręką. Pewnego dnia młody Jan Horvath, który wsławił się nakładaniem bardzo wysokich podatków na plebanów i więzieniem wielu z nich w zamku zobaczył na drodze Cygankę, która przedstawiła mu wróżbę. Jan niechętnie ale jednak jej wysłuchał. Cyganka wprost powiedziała jak okrutny jest jego ród i że jego zguba jest bliska. Rzucając na ziemię żołędzia powiedziała do Horvatha, żeby chronił dąb, który właśnie zasadziła bo od niego będzie zależał los jego rodu. Wściekły Horvath kazała powiesić Cygankę, lecz ta zdołała uciec. Wróżbę puszczono mimo uszu, lecz gdy wkrótce w miejscu rzuconego żołędzia zaczęła wyrastać dębowa łodyżka miejsce to ród Horvathów objął ochroną. Przepowiednia jednak spełniła się po kilku wiekach, kiedy dąb usechł ród Horvathów upadł. Dąb znajduje się niedaleko Zamku Dunajec. W pniu umieszczona została figura Św. Jerzego.


SYPANIEC I KALWARIA SPISKA W ŁAPSZACH NIŻNYCH - Tradycyjnie w sypańcach gromadzono plony ziemi. W  Łapszach Niżnych zgromadzone zostały historyczne skarby . W Sypańcu  znajdują się zabytkowe szafki, drewniane ławy, stare kuchenne sprzęty oraz obrazy świętych . W muzeum zgromadzono pamiątkowe eksponaty z życia parafii, m.in. naczynia liturgiczne, stare księgi parafialne, zabytkowe ornaty oraz repliki kościelnych obrazów. Przy kościele  znajduje się miejsce wyciszenia i modlitwy - Kalwaria Spiska ze stacjami drogi krzyżowej. Co roku w Wielkim Tygodniu odbywa się tutaj Misterium Męki Pańskiej.


KASZTEL WE FRYDMANIE - Frydmański dwór obronny, zwany też nader często kasztelem, powstał pod koniec XVI wieku. Fundatorem i budowniczym był Jerzy Horvath, ówczesny węgierski władca tych ziem. Kasztel służyć mu miał jako letnia rezydencja. W późniejszych okresach nie restaurowany obiekt niszczał. Wspaniały renesansowy charakter budowli został zatracony w wyniku nieprzemyślanej przebudowy z początku XX wieku. Wtedy to kasa zapomogowa z Kieżmarku odebrała za długi kasztel Aladarowi Salamonowi i wystawiła na sprzedaż. Nabył go ksiądz Józef Noworolski. Właśnie w wyniku przeprowadzonej przez niego przebudowy, zniszczona została renesansowa attyka oraz portal wejściowy. Kasztel, mimo wszystkich niefortunnych przekształceń stanowi jeden z ciekawszych tego typu obiektów w Polsce. Zbudowany zasadniczo na planie prostokąta, choć burzą ten schemat nieco dwie tylne, narożne pseudobaszty. Od frontu z kolei, narożniki zdobią wykusze. Dziś dwór jest własnością prywatną krewnych księdza Noworolskiego i nie jest udostępniany do zwiedzania.


CMENTARZ JUNGENFELDÓW W FALSZTYNIE
- Cmentarz  Jungenfeldów znajduje się na terenie wsi Falsztyn. Niegdyś właścicielem tej miejscowości był baron Karol Jungenfeld – Niemiec wyznania luterańskiego. Wraz z całą swą rodziną został pochowany właśnie na terenie Falsztyna. Cmentarz został założony w uroczystym zakątku Sokolej Skały. Grobowce ułożono z wapiennych głazów. Znajdują się na nich tabliczki, na których można przeczytać imię, datę urodzenia oraz śmierci danej osoby. W Falsztynie zachowała się także stara spiska zabudowa, wciśnięta w zakręt drogi, przecinająca boczne ramie głównego grzbietu Pienin Spiskich.


CMENTARZ RODZINY SALOMONÓW W NIEDZICY - ZAMKU - Cmentarz rodziny Salamonów obecnie znajduje się niedaleko spichlerza i celnicy w miejscowości Niedzica - Zamek, u podnóża wapiennej skały Groby (604 m n.p.m.). Są tutaj pochowani  przedstawiciele rodziny: Andor (zm. w 1914r.), Geza (zm. w 1919r.), Ilona (zm. w 1964r.) i Istvan (zm. w 1974r.). Cmentarz założyła w 1936r. Ilona Bethlen Salamon i przeniosła na niego prochy swego męża Gezy i jego brata Andora. W latach 50-tych XIX wieku zmarł ostatni męski przedstawiciel rodu Horváthów z Palocsy i zamek przeszedł, drogą dziedziczenia, w ręce rodziny Salamonów, którzy mieszkali tu, głównie latem, do 1943 r. Po drugiej wojnie światowej obiekt stał się własnością państwa. Los okazał się okrutny dla właścicieli Niedzicy. Po zakończeniu II wojny światowej byli represjonowani przez władze komunistyczne. Ostatnia właścicielka zamku hrabina Ilona Salamon, zmarła w przytułku dla starców. Wcześniej dane jej było przeżyć rodzinną tragedię. Jej zięć – hrabia Laszlo Teleka został uwięziony przez komunistów, a dzieci jego i Ewy Salamon wywieziono do sierocińca w Szwajcarii. Po odzyskaniu przez Laszlo wolności udało się znajomym sprowadzić w 1962r. dzieci do Warszawy. Po 10 latach rozłąki rodzice jechali pociągiem z Katowic na spotkanie z nimi. Niestety, nigdy ich nie zobaczyli – zginęli w katastrofie kolejowej.syn Ilony Salamon – Geza potajemnie przeniósł w 1977r. prochy swej matki i brata Istvana na cmentarz rodzinny.


PRZEŁOM BIAŁKI W TRYBSZU
- Rzeka Białka tworzy malowniczy przełom pomiędzy masywnymi, stromo opadającymi skałami Obłazowej (po stronie podhalańskiej) i Kramnicy (po stronie spiskiej). W ścianach są niewielkie nisze skalne i wywierzyska, a skały porasta reliktowa roślinność, w tym gatunki tatrzańskie (nasiona zapewne przywędrowały tu z wodami Białki). Obszar jest objęty ścisłą ochroną i wychodzenie na skały jest zabronione. W pobliskiej jaskini znaleziono bumerang z okresu neolitycznego. Z Trybsza na zachód; tuż za mostem na Białce trzeba skręcić w prawo, w wąską asfaltową drogę. Po niespełna 2 km dochodzi ona do niewielkiego trawiastego parkingu i tablicy informacyjnej u podnóża kopuły Obłazowej (670 m n.p.m.). Szeroka ścieżka omija ją od północy i doprowadza na kamienie nad nurtem Białki. Po raz pierwszy utworzono tutaj rezerwat przyrody w 1931 r. na powierzchni 7,5 ha, w 1959 r.  potwierdzono jego status prawny, zwiększając powierzchnię do 8,51 ha. Rezerwat utworzono ze względu na wielkie walory przyrodnicze, krajobrazowe i naukowe tego miejsca. Występuje tutaj reliktowa roślinność naskalna i zabytki archeologiczne.


PRZYSTAŃ WODNA "ZAMAJERZ" - Przystań wodna Zamajerz położona nieopodal zamku dysponuje wypożyczalnią sprzętu wodnego: kajaki, rowerki wodne. Oferuje także cumowanie, czartery jachtów i łodzi wiosłowych. Atrakcją przystani jest wodolot Pumpabike – jedyny na Jeziorze Czorsztyńskim i jeden z nielicznych w województwie małopolskim.


BACÓWKA W NIEDZICY
- Bacówka  przy Gminnym Ośrodku Kultury w Niedzicy powstała w ramach projektu "Utrzymanie różnorodności biologicznej łąk i pastwisk górskich poprzez prowadzenie gospodarki pasterskiej" który został zrealizowany przez Zespół Parków Krajobrazowych Województwa Małopolskiego. W obiekcie znajdziemy wszelkiego rodzaju przedmioty niezbędne podczas prowadzenia gospodarki pasterskiej i produkcji  regionalnych wyrobów takich jak oscypki czy bundz.


MULTIMEDIALNA EKSPOZYCJA PRZYRODNICZA W ŁAPSZACH NIŻNYCH
- We wrześniu 2020 r. wykonawcy zakończyli prace związane z adaptacją poddasza Domu Ludowego w Łapszach Niżnych na ekspozycję  przyrodniczą. Firma P. H. P. U "JANEX" wykonała w tym czasie całość prac remontowo-wykończeniowych, a firma OPEN group prace związane z wykonaniem multimedialnej ekspozycji  przyrodniczej. Obiekt dostosowany został do potrzeb osób niepełnosprawnych ruchowo. Całość inwestycji kosztowała ponad 770 tys. zł. W pełni interaktywna i multimedialna ekspozycja  zlokalizowana jest w Łapszach Niżnych bezpośrednio przy trasie Szlaku wokół Tatr - wszyscy zainteresowani mogą ją bezpłatnie obejrzeć w ramach działalności Domu Ludowego w Łapszach Niżnych. Ekspozycja odkrywa ten z aspektów Szlaku wokół Tatr jakim jest udostępnianie miejsc o szczególnym znaczeniu przyrodniczym. Oprócz przybliżenia zwiedzającym tematyki flory i fauny gminy, wystawa kładzie nacisk na edukację związaną z ochroną środowiska oraz gospodarkę zrównoważonego rozwoju.

źródło: https://www.lapszenizne.pl/; publikacja wydana przez Urząd Gminy w Łapszach Niżnych, wyd. Vega Studio, 2018

 










niedziela, 16 stycznia 2022

GMINA STRONIE ŚLĄSKIE

 

 

 

 


Stronie Śląskie (niem. Seitenberg) – miasto w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Stronie Śląskie.

Położone na ziemi kłodzkiej. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa wałbrzyskiego.

Gmina Stronie Śląskie położona jest we Wschodnich Sudetach, na pograniczu polsko - czeskim i należy do powiatu kłodzkiego w województwie dolnośląskim. Odległość Stronia Śląskiego od Wrocława wynosi 120 km, od Kłodzka - 30 km. Od południa i wschodu gmina sąsiaduje z Republiką Czeską. Najbliższe polsko-czeskie samochodowe przejścia graniczne: Nowa Morawa/Nová Seninka na Przełęczy Płoszczyna (12 km) oraz Lutynia/Travna k. Lądka-Zdroju (12 km). Najbliżej położone miasteczka to: Lądek-Zdrój, Bystrzyca Kłodza, Międzylesie, czeskie Staré Město oraz Javorník. Najbliżej położone aglomeracje miejskie: wrocławska (1 000 000 mieszkańców), opolska (300 000 mieszkańców) i górnośląska (3 000 000 mieszkanców) po stronie polskiej oraz ołomuniecka (600 000 mieszkańców) po stronie czeskiej.Stronie Śląskie jest siedzibą gminy miejsko-wiejskiej o pow. 146 km², zamieszkanej przez ok. 7500 osób i obejmującej 14 górskich wsi: Strachocin, Goszów, Bielice, Nowy Gierałtów, Stary Gierałtów, Młynowiec, Starą Morawę, Kletno, Kamienicę, Bolesławów, Nową Morawę, Stronie Śląskie wieś, Janową Górę i Sienną. Gmina zajmuje powierzchnię 146 km kw. i rozciąga się na wysokości 500 – 1425 m n.p.m na obszarze Masywu Śnieżnika, z Krowiarkami (czes. Králický Sněžník) oraz Gór Bialskich i Złotych (czes. Rychlebské hory). Miasteczko Stronie Śląskie - rozwijające się centrum turystyczne Gór Bialskich i Masywu Śnieżnika - leży w szerokiej dolinie rzek Białej Lądeckiej, Morawki i Janówki.Urozmaicony górski krajobraz, rozległe lasy, położenie z dala od ruchliwych szlaków komunikacyjnych oraz gościnność mieszkańców czynią okolice Stronia Śląskiego miejscem idealnym dla aktywnego wypoczynku i rekreacji. Górski krajobraz i walory przyrodnicze okolicy chronione są w ramach Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego. Panują tu doskonałe warunki do oprawiania turystyki pieszej i rowerowej. Gęsta sieć rzek i strumieni, łowiska  pstrąga i zalew w Starej Morawie (z pełnym zapleczem rekreacyjnym) to dodatkowe atrakcje na ciepłe dni. Pod szczyt Czarnej Góry (1205 m n.p.m) prowadzi kolejka linowa, a na szczycie znajduje się wieża widokowa, z której podziwiać można przepiękne panoramy gór. W sezonie zimowym na amatorów białego szaleństwa czekają liczne wyciągi narciarskie: Ośrodek Górski „Czarna Góra” - jeden z najlepszych i największych w kraju ośrodków narciarskich, Stacja Narciarska „Kamienica”  łącząca miejscowości Kamienica i Bolesławów oraz spokojne stoki w Bielicach, Nowym Gierałtowie i Nowej Morawie. Do Stronia Śląskiego dojechać można samochodem z Kłodzka, Javornika i Złotego Stoku przez Lądek-Zdrój oraz z Bystrzycy Kłodzkiej przez Sienną. Podróż samochodem z Wrocławia trwa 2 godziny, z Katowic ok. 3 godz, a z Warszawy 5,5 godzin. Do stacji PKP Kłodzko (30 km od Stronia Śląskiego) kursują pociągi dalekobieżne, zaś Kłodzko skomunikowane jest ze Stroniem Śląskim poprzez połączenia autobusowe (dworzec PKS znajduje się przy stacji PKP Kłodzko Miasto, a przystanek firmy przewoźniczej BESKID przy ul. Łużyckiej). Autobusy PKS  docierają w dni powszednie, przy czym tylko w dni nauki szkolnej, do Bielic (przez Goszów, Stary Gierałtów i Nowy Gierałtów) oraz do Bolesławowa (przez Starą Morawę). Pozostałe miejscowości pozbawione są połączeń autobusowych. Dociera się do nich własnym środkiem lokomocji lub dzięki pomocy lokalnych prywatnych przewoźników (zobacz zakładka Turystyka/Informator turystyczny/Usługi transportowe i turystyczne). Poprzez bezpośrednie połączenia autobusowe PKS i BESKID z Wrocławiem i Kłodzkiem, Stronie Śląskie jest skomunikowane ze wszystkimi regionami Polski. Z Warszawy dojechać można autobusem PKS z przesiadką w Lądku-Zdroju. Najbliższe lotniska znajdują się we Wrocławiu i w Pradze.


ZARYS HISTORYCZNY:

Miejscowość nosiła nazwę Seitenberg i była niewielką osadą pasterską położoną obok znacznie większego Schreckendorf – dzisiejszego Strachocina, pierwszy raz została wymieniona w dokumencie z 1264. Od 1684 stanowiła własność hr. Althana z Międzylesia. Wieś znana była wówczas z niewielkiego pałacyku królewny Marianny Orańskiej, która kupiła wieś w 1838 oraz uruchomionej w 1864 manufakturowej huty ręcznie zdobionego szkła Oranienhütte. Rozwój przemysłu umożliwiło wybudowanie w 1897 r. linii kolejowej do Kłodzka. W maju 1945 Seitenberg zajęty został przez wojska radzieckie. Miejscowość przyłączono następnie do Polski, wysiedlając jej dotychczasowych mieszkańców do Niemiec. Wobec braku historycznej nazwy słowiańskiej, Polacy początkowo nazywali miejscowość Żybocin, jednak w 1946 r. wprowadzono urzędowo obecną nazwę, nawiązującą znaczeniowo do formy niemieckiej (Seitenberg = „stronna góra”). Wieś zyskała na znaczeniu na przełomie lat 40. i 50. XX wieku. Rozrosła się dzięki odkrytym w okolicy złożom fluorytu i rud uranu. Mimo że wydobywania rud uranowych zaprzestano dość szybko, a nieopłacalne kopalnie zasypano, to po inwestycji pozostało spore osiedle mieszkaniowe Morawka.Dalszy rozwój zapewniła Stroniu znaczna rozbudowa huty szkła oraz rozpoczęcie wydobycia marmurów na skalę przemysłową, a także powstanie zakładu chorób nerwowych. Dzięki temu w 1967 r. Miasto Stronie Śląskie utworzono z części wsi Stronie Śląskie, Strachocin oraz Goszów, pozostawiając oddalone od centrum części wsi z ich dotychczasowymi nazwami. Huta Szkła Kryształowego „Violetta” (spółka akcyjna) była głównym pracodawcą miasteczka, obok zlokalizowanego tu wojewódzkiego szpitala psychiatrycznego. Obecnie gmina stawia na turystykę – leży w pięknym krajobrazowo regionie, jest najbardziej lesista w Polsce, na jej terenie jest sporo ciekawych miejsc. Przemysł powoli zanika na korzyść rekreacji i sportu. Główną atrakcję stanowi tu odkryta w latach 60. XX w. Jaskinia Niedźwiedzia w Kletnie. Od kilku lat okolica przyciąga turystów dobrymi warunkami narciarskimi, m.in. dzięki kompleksowi wyciągów na Czarnej Górze. Turystyce sprzyja także malowniczość górskich pejzaży, bliskość szczytu Śnieżnika.
 


WARTO ZOBACZYĆ:

 

> barokowy kościół pw. Matki Bożej Królowej Polski i św. Maternusa

 

> kaplica św. Onufrego z XVIII w. w pobliżu stadionu sportowego  

 

> kościół ewangelicki, obecnie rzym.-kat. kościół pw. Zmartwychwstania Pańskiego z 1915 r.

 

> budynek dworca kolejowego, szachulcowy, z 1897 r.
 

> dawny pałac królewny Marianny Orańskiej, obecnie siedziba Urzędu Miejskiego.
 

> Jaskinia Niedźwiedzia w Kletnie (trasa ekstremalna)
 

> Podziemna Trasa w Starej Kopalni Uranu w Kletnie
 

> Muzeum Ziemi w Kletnie czynne cały rok


> Czarna Góra w Siennej, blisko 10 kilometrów tras narciarskich (4 trasy z homologacją FIS), 3 koleje krzesełkowe, 7 talerzyków oraz 3 taśmy bieżne dla początkujących
 

> galeria „Wapiennik” w Starej Morawie
 

> zalew rekreacyjny w Starej Morawie z wieżą widokową

źródło: www.stronie.pl

 


 



 


MIEJSKA BIBLIOTEKA PUBLICZNA W JAWORZNIE


 

 

 

 

 

 


ze strony Biblioteki:

Nasza Biblioteka to:

instytucja kultury założona w 1949 r.

Biblioteka Główna oraz 14 filii bibliotecznych na terenie całego miasta

piękna i naukowa (w językach: chińskim, węgierskim, niemieckim, francuskim, rosyjskim, angielskim, hiszpańskim, włoskim)

ponad 100 tytułów czasopism
 
ok. 17 tys. zbiorów multimedialnych
 
czytniki e-booków, czytaki, tablety, gry planszowe oraz Xbox


Oferujemy dostęp do:
 

Libre  IBUK  Legimi  ACADEMICA

Wypożyczalni Zbiorów Czytelni Naukowej i Czasopism oraz Działu Książki Dawnej

Działu Informacji Regionalnej i Punktu  Informacji Turystycznej

Działu Multimedialnego

strefy relaksu obejmującej:
- ogródek letni
- taras widokowy
- 2 sale kinowe i bogaty zbiór filmów
- kawiarnię literacką BiblioteCafe

 

OFERTA KULTURALNO-EDUKACYJNA MIEJSKIEJ BIBLIOTEKI PUBLICZNEJ W JAWORZNIE:

 

> Klub Robótek Ręcznych
> Dzień Seniora
> Klub Filmowy
> Klub Książki
> Klub Gier Planszowych
> Biblioteka pełna muzyki
> spotkania autorskie
> głośne czytanie i lekcje biblioteczne
> wernisaże i wystawy 
 

 

Miejska Biblioteka Publiczna w Jaworznie posiada różnorodną ofertę edukacyjną skierowaną do odbiorców w każdym wieku, w ramach której mają oni okazję oswajać się z nowoczesnymi technologiami, ucząc się obsługi komputerów i tabletów. Bogato prezentuje się także oferta kulturalna, dzięki której czytelnicy poznają świat na spotkaniach podróżniczych, zgłębiają tajniki muzyki poważnej, poszerzają swoją wiedzę o filmie, czy prowadzą rozważania filozoficzne. Można tu również znaleźć chwilę wytchnienia, podczas spotkań w Klubie Robótek Ręcznych, którego uczestnicy pogłębiają swoje pasje i zainteresowania związane z rękodziełem. Biblioteka pełni także rolę ośrodka kultury — to właśnie tu odbywają się spotkania autorskie z artystami, pisarzami i ciekawymi ludźmi ze świata kultury i nauki. Na uwagę zasługuje również Dział Informacji Regionalnej, który udostępnia dokumenty życia społecznego (DŻS) oraz publikacje o tematyce związanej z Jaworznem i okolicami. Ponadto, przygotowuje bibliografię regionalną, digitalizuje zbiory we współpracy ze Śląską Biblioteką Cyfrową oraz tworzy Archiwum Cyfrowe.

W księgozbiorze Czytelni Naukowej znajduje się także Dział Książki Dawnej, obejmujący egzemplarze pochodzące z XIX i początku XX w. Dział tworzy zestawienia bibliograficzne na potrzeby czytelników oraz prowadzi lekcje biblioteczne, także z wykorzystaniem prezentacji multimedialnych.

źródło: materiał własny Miejskiej Biblioteki Publicznej w Jaworznie




 








środa, 12 stycznia 2022

NADLEŚNICTWO ŻAGAŃ

 

 

 

Nadleśnictwo Żagań jest jednym z dwudziestu nadleśnictw Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Zielonej Górze. Położone jest w zachodniej części Polski, na pograniczu Dolnego Śląska, Łużyc i Ziemi Lubuskiej, w południowo-zachodniej części województwa lubuskiego. Składa się z dwóch obrębów – Iłowa, zarządzanego od 1946 roku przez Nadleśnictwo Iłowa oraz Żagań, na terenie którego znajdowały się 2 Nadleśnictwa – Żagań i Łozy. Dzisiejsze granice Nadleśnictwa zostały utworzone 1 stycznia 1993 roku przez ówczesnego Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa.

Powierzchnia Nadleśnictwa Żagań wynosi 20073,94ha, z czego powierzchnia zalesiona stanowi aż 82% (16534,28ha) całego terenu Nadleśnictwa. W jego zasięgu terytorialnym znajdują się takie powiaty jak: Żagański (gminy Żagań, Iłowa, Wymiarki), Żarski (gmina Żary) oraz Bolesławiecki (gmina Osiecznica). Zasadnicza część Nadleśnictwa położona jest w typowo nizinnym krajobrazie Borów Dolnośląskich; znajduje się u spływu rzek Bobru, Kwisy i Czernej. Pozostała część Nadleśnictwa to teren pagórkowaty (Wzniesienia Żarskie) o znacznym nachyleniu stoków, oraz niewielkich odstępach między kulminacjami.

Na terenie Nadleśnictwa znajduje się Poligon Wojsk Lądowych, na którym odbywają się ćwiczenia wojsk NATO, obejmuje on ok. 44% powierzchni i znajduje się w zasięgu terytorialnym gmin: Osiecznica, Miasto Żagań, Żagań oraz Iłowa.

Zasoby leśne Nadleśnictwa:

  • Udział siedlisk leśnych:

    • Borowe – 90,156%

    • Lasowe – 8,309%

    • Olsy – 0,033%

    • Łęgi – 1,502%

  • Udział gatunków lasotwórczych:

    • Sosna – 86,17%

    • Brzoza – 9,79%

    • Dęby – 2,33%

    • Świerk – 0,72%

    • Olsza – 0,62%

    • Pozostałe – 0,37%

źródło: tekst własny Nadleśnictwa Żagań

 


 



 

POWIAT DZIERŻONIOWSKI

  

 

 

 


FILM PROMOCYJNY:

https://youtu.be/8qpvlUMINWk

 

Powiat dzierżoniowski – powiat w Polsce (województwo dolnośląskie), utworzony w 1999 r. w ramach reformy administracyjnej. Jego siedzibą jest miasto Dzierżoniów.

W skład powiatu wchodzą:

    gminy miejskie: Bielawa, Dzierżoniów, Piława Górna
    gminy miejsko-wiejskie: Niemcza, Pieszyce
    gminy wiejskie: Dzierżoniów, Łagiewniki
    miasta: Bielawa, Dzierżoniów, Pieszyce, Piława Górna, Niemcza

Graniczy z powiatami: wrocławskim, świdnickim, wałbrzyskim, ząbkowickim, strzelińskim oraz kłodzkim.

Przed 1 stycznia 1999 r. wszystkie gminy powiatu należały do województwa wałbrzyskiego, z wyjątkiem gminy Łagiewniki, która należała do województwa wrocławskiego.

Powiat dzierżoniowski położony jest na Dolnym Śląsku, w odległości 56 km na południowy zachód od Wrocławia. Znajduje się na Przedgórzu Sudeckim. Powierzchnia powiatu wynosi 478,51 km2. Zróżnicowanie rzeźby terenu jest bardzo duże. Występują tu zarówno niziny, wyżyny, jak i góry. Wysokość waha się od 250 m n.p.m. do 1015 m n.p.m. Najwyższej położonym miejscem jest Wielka Sowa będąca najwyższym wzniesieniem Gór Sowich. Główną rzeką na terenie ziemi dzierżoniowskiej jest – stanowiąca prawy dopływ Bystrzycy – Piława, która swój bieg rozpoczyna w powiecie ząbkowickim. Powiat graniczy z powiatami: wrocławskim, świdnickim, wałbrzyskim, kłodzkim, ząbkowickim i strzelińskim. Na terenie powiatu znajdują się gminy miejskie: Dzierżoniów, Bielawa, Pieszyce, Piława Górna, gmina miejsko-wiejska Niemcza oraz gminy wiejskie Dzierżoniów i Łagiewniki.
Powiat dzierżoniowski ma ponad 98 tys. mieszkańców. Główną drogą dojazdową do powiatu jest droga krajowa K-8 z Wrocławia na Kudowę Zdrój, która przebiega m.in. przy samej Niemczy, a także przez Łagiewniki. Z Łagiewnik do Dzierżoniowa prowadzi natomiast wyremontowana droga wojewódzka nr 384.


ZARYS HISTORYCZNY:

Powiat dzierżoniowski istniał już w poprzednim podziale administracyjnym Polski w latach 1956-1975, a utworzono go po II wojnie światowej (początkowo pod nazwą powiat rychonecki). Po 1975 r. wchodził w skład dwóch województw: wałbrzyskiego i wrocławskiego. Historycznie obszar ten był pod wpływem Piastów Śląskich, Czech, Austrii, Prus i Niemiec. Pierwsze pisemne wzmianki pochodzą z XII w. i odnoszą się do Dzierżoniowa i Niemczy. Od XVI w. obszar powiatu jest terenem rozwoju ośrodków tkactwa. Przez ten teren przetaczało się wiele wojen – wojny husyckie z XV w. i wojna trzydziestoletnia 1618-1648. Z ważnych wydarzeń należy jeszcze odnotować bunt tkaczy z 1844 r. opisany przez Gerharta Hauptmanna w dramacie Tkacze.

***
Ziemia dzierżoniowska słynęła z zakładów radiowych Diora oraz włókienniczych Silesiana czy Bielbaw. Niestety, nowa rzeczywistość polityczna po 1989 roku i otwarcie rynku na zagraniczną konkurencję, doprowadziło do ich upadku i likwidacji. Szukając nowego pomysłu na siebie, postawiono na utworzenie w 1997 roku w Dzierżoniowie części Wałbrzyskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej „INVEST-PARK”. Stopniowo zaczęto powiększać obszar strefy, który cieszy się sporym zainteresowaniem inwestorów. Również w Bielawie powstała podstrefa WSSE, w której powstają nowe zakłady pracy. Obecnie na terenie powiatu działają duże firmy z branży chemicznej czy elektromechanicznej. Produkuje się tu spawarki i prostowniki elektryczne, wyroby gumowe do samochodów oraz wyposażenie do sal operacyjnych, wyroby sanitarne, meble, odzież, oprawki do okularów. Ponadto na terenie powiatu zlokalizowane są niewielkie prywatne zakłady rzemieślniczo-produkcyjne i usługowe. Osobną gałęzią przemysłu jest kamieniarstwo. Powiat dzierżoniowski to prawdziwe zagłębie tego typu produkcji i drugi co do wielkości taki ośrodek w Polsce. W Piławie Górnej oraz na terenach przylegających do niej prowadzona jest działalność wydobywcza kruszyw skalnych. Ukształtowanie terenu i klimat sprzyjają rolnictwu. W powiecie dominuje produkcja roślinna, głównie pszenicy, ale także roślin przemysłowych takich jak buraki cukrowe czy rzepak.
Prężnie rozwija się również turystyka i agroturystyka. Przed wojną w Górach Sowich istniała świetnie rozwinięta baza turystyczna. Obecnie coraz więcej nakładów kieruje się na przygotowanie atrakcyjnych punktów widokowych, miejsc wypoczynku czy szlaków turystycznych. Zachęca to przedsiębiorców do inwestowania w tę gałąź gospodarki.

* * *

Strategia to podstawowy dokument przedstawiający wizję rozwoju powiatu na przyszłe lata.

Jej priorytety to:
– podniesienie atrakcyjności gospodarczej powiatu,
– poprawa dostępności komunikacyjnej,
– wzrost jakości życia mieszkańców,
– zwiększenie atrakcyjności turystycznej subregionu
– oraz współpraca międzygminna i międzysektorowa.

Dokument został przygotowany przy ścisłej współpracy przedstawicieli samorządu powiatowego z samorządami gmin i organizacji pozarządowych. Rada Powiatu przyjęła strategię jednogłośnie.

 

WARTO ZOBACZYĆ:

    Dzierżoniów
        Ratusz – wybudowany w XIII w. jako dom handlowy i centrum kupieckie. Od 1337 siedziba władz miejskich. W latach 1972-1975 gruntownie przebudowany.
        Wieża ratuszowa – pozostałość po starym średniowiecznym ratuszu. Pełniła wtedy rolę strażnicy i punktu obronnego. Dziś jest punktem widokowym, skąd można podziwiać panoramę miasta i okolic.
        Kościół św. Jerzego – wybudowany początkowo jako drewniany, prawdopodobnie za czasów księcia Bolesława Kędzierzawego w 1159. W 1338 przekazany przez księcia Bolka II zakonowi rycerskiemu joannitów. Przebudowany na przełomie XV/XVI w.
        Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP – wybudowany w 1340 przez zakon joannitów.
        Kościół Maryi Matki Kościoła – klasycystyczny kościół wybudowany w latach 1795-1798 według projektu architekta K. G. Lomghansa
        Kościół Świętej Trójcy – wybudowany w XIII w. jako kaplica cmentarna.
        Kaplica grobowa rodu Sadebecków – wzniesiona w 1805 przez patrycjuszowski ród Sadebecków, mająca postać rotundy.
        Mury obronne – wzniesione pod koniec XIII w. na polecenie księcia świdnickiego Bolka I. Wzmocnione basztami i półbasztami łupinowymi. Po wojnie husyckiej dobudowano mury wewnętrzne tworząc w ten sposób pas zieleni (międzymurze). W XVIII w. częściowo zlikwidowane.
        Synagoga w Dzierżoniowie – synagoga wybudowana w 1870 r.


    Bielawa
        Neogotycki kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
        Kościół pw. Bożego Ciała
        Kościół pw. Świętego Ducha
        Pałac Sandreckich
        Pływalnia „Aquarius”
        Wyciągi narciarskie
        Ośrodek Wczasowo Wypoczynkowy „Sudety”
        Góra Parkowa
        Łysa Góra
        Kalenica


    Niemcza
        mury obronne z XIII w.
        zamek z XV w.
    Gola Dzierżoniowska
        Zamek w Goli Dzierżoniowskiej – ruiny okazałego renesansowego dworu z 1580 roku z portalem i dekoracjami sgraffitowymi elewacji
    Pieszyce:
        zamek z XVII w.
    Mościsko
        Kościół św. Jana Chrzciciela
    Przerzeczyn-Zdrój
        zespół renesansowych nagrobków rycerskich w murach kościoła
        Średniowieczne krzyże pokutne
    Wojsławice
        Arboretum w Wojsławicach

źródło: https://pow.dzierzoniow.pl/; Wikipedia