marquee

☞ www.promogadzety.blogspot.com ☜

wtorek, 9 sierpnia 2022

GMINA BIERAWA

 
 

 

 

 
FILMY PROMOCYJNE:

https://www.youtube.com/watch?v=4vPIt70tKu8

https://www.youtube.com/watch?v=4HfCO3QgsHQ

 
 
 

"GŁOS BIERAWY"
- Biuletyn wydawany przez Gminę 3 razy w roku - 

https://bierawa.pl/943/glos-bierawy.html

 

 
Wirtualny spacer po Gminie Bierawa i Gminie partnerskiej Markvartovice: 

http://www.wirtualnabierawa.pl/

 

Bierawa – gmina położona jest w południowo-wschodniej części powiatu kędzierzyńsko-kozielskiego w województwie opolskim. Siedzibą gminy jest wieś Bierawa.

Sołectwa gminy Bierawa:

    - Bierawa

    - Brzeźce

    - Dziergowice

    - Goszyce

    - Grabówka

    - Korzonek

    - Kotlarnia

    - Lubieszów

    - Ortowice

    - Solarnia

    - Stara Kuźnia

    - Stare Koźle

 

Gmina Bierawa powstała w 1973 r. z połączenia gromadzkich rad narodowych w Bierawie, Kotlarni i Dziergowicach. 63% obszaru gminy stanowią lasy, a 37% - tereny gospodarstw
i zakładów pracy.

Malownicza gmina w południowo-wschodniej części województwa opolskiego, granicząca z województwem śląskim. W jej skład wchodzi 12 sołectw, które tworzą powierzchnię bliską 120 km2, z czego aż 60% to lasy i obszary zalesione. Gmina ma charakter przemysłowo-rolniczy z uwagi na swoje położenie w strefie oddziaływania gospodarczego, społecznego i kulturowego powiatu kędzierzyńsko-kozielskiego oraz aglomeracji opolskiej. Rozwinięta baza dydaktyczna, szeroka oferta usług kulturowych, opieka zdrowotna, baza rekreacyjna (lasy, akweny, ścieżki rowerowe), koncentracja działalności produkcyjnej i handlowej oraz szeroka oferta terenów inwestycyjnych sprawia, że Gmina Bierawa staje się atrakcyjna zarówno dla jej obecnych, jak i nowych mieszkańców, oraz potencjalnych inwestorów. Na wiejski typ krajobrazu gminy składają się pojedyncze domy mieszkalne, zagrody z budynkami gospodarczymi, pojedyncze kościoły i kapliczki oraz tereny zieleni. Gmina liczy obecnie 7400 mieszkańców. Siedzibą władz gminy jest Bierawa, która stanowi ośrodek administracyjny.

 

ZARYS HISTORYCZNY:

Po drugiej wojnie światowej teren dzisiejszej gminy Bierawa był poważnie zniszczony, wiele wsi było spalonych, szczególnie dramatycznie przedstawiała się sytuacja w Kotlarni, Starej Kuźni i Ortowicach, wsie były wyludnione. Zaczęła wtedy napływać ludność z centralnej Polski oraz z za naszej wschodniej granicy.

Od 1945 roku Bierawa wchodziła w skład województwa Śląsko - Dąbrowskiego. Została powołana przez generała Aleksandra Zawadzkiego rozporządzeniem z dnia 27 listopada 1945r. "O podziale powiatu kozielskiego w woj. śląsko-dąbrowskim na gminy wiejskie i gromady- § pkt. 2. " Na siedzibę gminy wyznaczono wieś Bierawę. W skład Gminy weszły gromady: Bierawa, Dziergowice, Goszyce, Grabówka, Kotlarnia, Lubieszów, Ortowice, Stara Kuźnia.

W 1961r. Gmina powiększyła się o miejscowość Brzeźce i Stare Koźle, należące dotąd do Gminy Kłodnica - na mocy uchwały nr V/22/61 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Opolu z dnia 20.09.1961r., a zatwierdzone uchwałą Rady Ministrów nr 406/61 z dnia 13.10.1961r. W obecnym kształcie administracyjnym Gmina Bierawa istnieje od 1973 r., kiedy to po przeprowadzonej reformie administracyjnej Kraju likwidacji uległy Gromady. Wówczas to w Powiecie Kozielskim utworzono Gminę Bierawa w wyniku połączenia Gromadzkich Rad Narodowych w Bierawie, Dziergowicach i Kotlarni.

Z wcześniejszych wydarzeń warto odnotować II powstanie śląskie na ziemi bierawskiej. Na terenie Bierawy, Starego Koźla i Starej Kuźni powstańcy utworzyli polskie zarządy gminne. Po stłumieniu powstania, mimo potężnego terroru jaki wprowadzili Niemcy rozwijało się polskie życie. W 1924 r. w Bierawie, Dziergowicach i Starym Koźlu powołano terenowe oddziały Związku Polaków w Niemczech. W tym czasie również dzięki staraniom kozielskich działaczy utworzono 3 polskie biblioteki w tym jedną w Dziergowicach. Tam też działał popularny wśród Polaków chór "Jutrzenka".


WARTO ZOBACZYĆ:

> Kaplica Świętej Marii Magdaleny w Goszycach

> Kościół Parafialny p.w. Św.Anny w Dziergowicach

> Kościół Parafialny p.w. Św.Trójcy w Bierawie

> Kościół Parafialny w Kotlarni

> Zabytkowa kapliczka  w Lubieszowie

> Kostnica w Dziergowicach

> Krzyż oraz kaplica w Brzeźcach

> Kościół parafialny p.w. św. Jana Nepomucena w Starym Koźlu

> Kapliczka w Starej Kuźni

> Kapliczka w Starym Koźlu

źródło: www.bierawa.pl

 


 



 

 

 


poniedziałek, 8 sierpnia 2022

GMINA BYSTRA-SIDZINA

 

 

 


INTERAKTYWNA MAPA:

http://www.turystykawgminie.pl/mapa/bystrasidzina/@49.620381,19.715671,12,0/atrakcje/fs=6,2/f=


Bystra Podhalańska (do 2015 Bystra) – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie suskim, w gminie Bystra-Sidzina.

!Dwie wsie: Bystra i Sidzina administracyjnie tworzą Gminę Bystra-Sidzina.!


Gmina Bystra-Sidzina położona jest w południowo-zachodniej części Województwa Małopolskiego, w pobliżu Babiej Góry zwanej  „Królową Beskidów”, u południowych podnóży Pasma Policy.  Gmina należy do Powiatu Suskiego i zajmuje około 12 % jego powierzchni. Do Bystrej i Sidziny można dojechać od strony Krakowa przez Jordanów (54 km i ok. 15 km od skrzyżowania dróg nr 7 i 28 w Skomielnej Białej), od Śląska przez Wadowice, Suchą Beskidzką i Osielec (ok. 39 km, droga nr 28) i od Jabłonki (15 km i ok. 10 km od skrzyżowania na drodze nr 957 w Zubrzycy Górnej). Do wsi można dojechać także koleją - do przystanku PKP Bystra Podhalańska, autobusem PKS lub busami prywatnych linii. Bystra-Sidzina jest gminą letniskową o funkcjach turystycznych i wypoczynkowych - agroturystycznych. Jej atrakcyjne położenie w pięknej dolinie górskiej oraz gęsta sieć pieszych szlaków turystycznych sprawiły, że Gmina Bystra-Sidzina stała się  gminą letniskową, spełniającą funkcje turystyczne, agroturystyczne i wypoczynkowe. Bystra i Sidzina stanowią doskonałą bazę wypadową do okolicznych miejscowości m.in. Wadowic - rodzinnego miasta Ojca Świętego Jana Pawła II, Kalwarii Zebrzydowskiej - znanego miejsca pielgrzymkowego, Suchej Beskidzkiej z renesansowym zamkiem z XVI wieku drewnianą karczmą "Rzym", w której - według legendy - Mistrz Twardowski okpił diabła.


ZARYS HISTORYCZNY:



Sidzina

Stara legenda mówi, że "tu w tym miejscu był na ziemi kiedyś raj". Król Zygmunt August przywilejem wydanym 23 kwietnia 1563 roku w Piotrkowie nadał prawo lokacji w lasach zwanych Miłoszowa. "Chcąc Królestwa naszego powiększyć przez lokację wsi w dobrach naszych królewskich, w ziemi naszej krakowskiej oraz pożytku skarbu wzbogacić dajemy Maciejowi Gorylowi możność lokowania w naszym lesie zwanym Miłoszowa (od dawniej używanej nazwy Sidziny) leżącym niedaleko zamku naszego Lanckorony i należącym do tego zamku" - czytamy w dokumencie. Jednak nazwa Sidziny miała się wywodzić od ludowej nazwy sitowa - siciny, która obficie porastała młaki i bagna. W XVII wieku Sidzina była wsią przygraniczną. Prowadził tędy szlak handlowy na Wegry, szczególnie chętnie uczęszczany przez kupców omijających komory celne w Nowym Targu. stara zagroda, dziś w sidzińskim skansenieDo pierwszego rozbioru Polski Sidzina należała do starostwa lanckorońskiego, a później do skarbu austriackiego. W 1839 roku wieś kupił hr. Filip Saint-Genois d'Aneancourt. Czterdzieści lat później jego syn Maurycy sprzedał ją Habsburgom z Żywca, którzy po odzyskaniu przez Polskę niepodległości przekazali Sidzinę Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie. W sidzińskich podaniach i legendach sporo miejsca zajmują wydarzenia z czasów potopu szwedzkiego. Podobno w 1655 roku Szwedzi dwukrotnie wkroczyli do wsi grabiąc i rabując dobytek mieszkańców. Broniąc wsi przed oddziałem szwedzkim chłopi walczyli pod dowództwem Bińkowskiego. Na pamiątkę miejsce bitwy nazwano "Bińkówką". Za drugim razem sidzinianie przygotowali się do ataku na nieprzyjaciół. W starciu zginęło trzech mieszkańców wsi i kilkunastu wrogów, a wielu Szwedów zostało rannych. Mimo to mieszkańcy Sidziny udzielili pomocy nieprzyjaciołom. Niektórzy z nich podobno zostali i założyli tutaj rodziny, a ich potomkowie - tak się mówi - żyją do dzisiaj; noszą przezwisko "Szwedy". jeden z sidzińskich dębów, na rozstaju dróg Poległych w potyczce Szwedów pochowano na skraju wioski, na Lipowych Kamieńcach. Za waleczność król Jan Kazimierz skierował do mieszkańców wsi list z podziękowaniem i w darze przesłał sadzonki czterech dębów, które posadzono na miejscu stoczonej bitwy i przy mogile walecznych sidzińskich chłopów. Drzewa te rosną do dzisiaj. Sidzina przeżyła dramatyczne chwile w okresie okupacji podczas drugiej wojny światowej. Mieszkańcy wioski, będący wielkimi patriotami, uczestniczyli w ruchu oporu w oddziałach Armii Krajowej.

Bystra
 

Powstanie Bystrej - w przeciwieństwie do Sidziny - nie jest dokładnie udokumentowane. Akcja osadnicza dla terenów nad Skawą i Bystrzanką oraz u ich zbiegu miała miejsce w XVI wieku.Pewną rolę w jej zasiedleniu odegrali Wołosi, w ramach osadnictwa prowadzonego przez starostwo lanckorońskie. Po upadku Rzeczypospolitej dobra przejął skarb austriacki, a Bystrą zakupili Habsburgowie. Początkowo Bystra była wsią szlachecką. Na przełomie XVIII i XIX stulecia dziedzic wsi Bolesław Syryusz Wilkoszewski wybudował dwór z zabudowaniami gospodarczymi, a jego rodzina przed drugą wojną światową była ostatnimi właścicielami wsi. Po pierwszej wojnie światowej Bystra wraz z częścią dóbr Habsburgów przeszła na własność Polskiej Akademii Umiejętności. Natomiast po drugiej wojnie światowej - zabudowania dworskie wraz z parkiem - przejęła gmina. widok części wsi Bystra Po parcelacji dwór został przeznaczony na siedzibę nadleśnictwa. W 2006 roku, ze względu na bardzo zły stan techniczny budynku został on rozebrany; pozostał jedynie park przydworski. W 1884 roku przez Bystrą poprowadzono linie kolejową, która wiodła z Suchej Beskidzkiej do Chabówki. Dziś tą trasą jeżdżą pociągi linii Kraków - Zakopane.



PRODUKTY LOKALNE:



Jednym z najbardziej popularnych produktów lokalnych tego terenu jest

„syrek wędzony” –krowi ser biały posolony i wędzony z dodatkiem przypraw. Jego tradycja wytwarzania ma ponad 100 lat.

Kolejny to „Kołoc sidziński”- placek przyrządzany na ostro, przypominający okrągły chleb- sporządzany z dwóch rodzajów ciast: serowego i chlebowego.

Jak w większości miejscowości górskich można i tu skosztować oscypka.

Dużą popularnością cieszą się również miody spadziowe, wielokwiatowe.

Te i inne produkty można posmakować m.in. w Punktach Ekomuzealnych, w gospodarstwach agroturystycznych.

Niektóre produkty lokalne i usługi otrzymały znaki promocyjne "Łączy nas Babia Góra". Zostały one wyłonione w konkursie organizowanym przez Grupę Partnerską pod patronatem ministra środowiska i przy udziale Fundacji "Partnerstwo dla Środowiska" w ramach programu "Jakość Życia na Wsi". W kategorii usług noclegowych wyróżniono schronisko PTTK na Hali Krupowej; w kategorii artystyczno-rzemieślniczej hafty oraz dzięcioły i jaskółki rzeźbione w drewnie; w kategorii produktów spożywczych "kołoc sidziński" i wędzone serki oraz nalewkę - miodówkę i miód wielokwiatowy.


ATRAKCJE TURYSTYCZNE:


U północnych stoków Babiej Góry zwanej "Królową Beskidów" rozciąga się kraina od niedawna zwana Podbabiogórzem, gdzie położone są dwie atrakcyjne wioski: Bystra Podhalańska i Sidzina, które na powierzchni ponad 80 km kw. tworzą gminę.


Bogate kompleksy leśne tego terenu skrywają wiele gatunków ciekawych roślin i zwierząt. W tutejszych lasach bytują wszystkie wielkie drapieżniki, zaczynając od niedźwiedzia, przez wilki i rysie na lisach i borsukach kończąc. Zwierzęta te z natury unikają kontaktu z człowiekiem. Ponadto występuje tu: bocian czarny, puchacz, puszczyk uralski i inne gatunki sów. Bywa też zalatujący ze Słowacji orzeł przedni i orlik krzykliwy. W potokach, m.in. w  Bystrzance i w rzece Skawie występują różne gatunki ryb, takie jak: pstrąg, głowacz lipień, kleń i zdarzają się również minogi rzeczne. Tutejszymi potokami wędrują również wydry. Najsłynniejszym gatunkiem tutejszej fauny jest głuszec- ptak zamieszczony w Polskiej dziewięciosiłCzerwonej Księdze gatunków zagrożonych wyginięciem, a w paśmie Policy występujący w stałej populacji. Obszar jego występowania jest ujęty do  Sieci Natura 2000. W wierzchołkowych partiach pasma Policy znajduje się również rezerwat „Na Policy”, gdzie chronione są naturalne bory świerkowe z rzadkimi roślinami np. urdzik karpacki występujący tylko w Karpatach Zachodnich, w tym na Babiej Górze i Policy, czy mchy i porosty charakterystyczne tylko dla tego terenu. Cały obszar gminy Bystra-Sidzina jest ujęty do Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu.

W obrębie Gminy Bystra-Sidzina istnieje wiele pomników przyrody- są to przede wszystkim kilkusetletnie dęby, które stały się symbolem gminy i widnieją w jej herbie. W obrębie skrzyżowania dróg w Sidzinie  znajdują się trzy z nich. Najbardziej wyeksponowany dąb "Adam", liczący sobie ponad 500 lat, kolejny o nazwie "Ewa" i trzeci mający ok. 250 lat. Nieco dalej znajduje się kolejny dąb o nazwie "Abraham". W otoczeniu kościoła parafialnego w Sidzinie znajdują się zabytkowe lipy i kasztanowce. Dwa inne zabytkowe dęby znajdują się w Bystrej- jeden w parku dworskim o nazwie „Syryusz”, drugi na roli Jaskółkowej. Na terenie Domu Oazowego Sióstr Sercanek w Bystrej znajdują się ponad 100-letnie limby, wiązy górskie i modrzewie. Osobliwością przyrody jest również „Laskowa Skała”- głaz znajdujący się na północno-wschodnim zboczu góry Kiełek w Sidzinie.

W Bystrej  znajduje się park dworski, który powstał w połowie XIX wieku, wpisany do rejestru zabytków. Leży w centrum wsi nad potokiem Bystrzanka. Prowadzi do niego aleja lipowa. W parku  znajdują się okazałe lipy jesiony i klony a także dąb „Syryusz”.

Gmina może nie tylko poszczycić się pięknymi krajobrazami, ale również ciekawymi zabytkami i  bogactwem kultywowanych do dziś tradycji regionalnych. Warto odwiedzić Skansen w Sidzinie-Muzeum Kultury Ludowej, w którym znajdują się eksponaty bogatej kultury  w postaci budownictwa i twórczości ludowej. 

Ozdobą krajobrazu i także częstokroć cennymi dziełami sztuki są liczne kapliczki i krzyże przydrożne. Cennym obiektem zabytkowym jest  kościół parafialny w Sidzinie, a w nim cudowny obraz Matki Bożej Sidzińskiej. Warto również zobaczyć Kaplicę Matki Bożej Opiekunki Turystów-kaplicę w kształcie szałasu pasterskiego wybudowaną tuż pod szczytem Okrąglicy (1239 m. n.p.m.) a także Pomnik dedykowany pamięci Jana Pawła II,pomnik JPII w kształcie dwóch granitowych głazów symbolizujących na wpół otwartą biblię, usytuowany w Sidzinie, obok skrzyżowania dróg na Wielką Polanę i Sidzinę Górną, naprzeciw ponad 500-letniego dębu.
 
 
Dla osób, które lubią wędrówki piesze polecamy takie miejsca, jak:

Hala Krupowa (1152 m. n.p.m.)- duża polana w głównym grzbiecie Pasma Policy, między Okrąglicą a Policą.

Hala Malinowa- polana (800 m n.p.m.) położona w głównym grzbiecie Pasma Policy. Na Przełęczy  Malinowe w 1967 r. odsłonięty został kamienny obelisk poświęcony walkom partyzanckim oraz wybudowano w 1983 roku kapliczkę zwaną dzisiaj kapliczką Matki Boskiej AK-owskiej.

Polica (1369 m n.p.m.)-  najwyższy szczyt Pasma Polic. Pod szczytem Policy, w dniu 2 kwietnia 1969 r. w katastrofie lotniczej zginął światowej sławy językoznawca, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, Zenon Klemensiewicz. Jego imię nosi rezerwat przyrody w paśmie Policy.

Babia Góra- (1725 m n.p.m.), najwyższa góra w Beskidach, z klimatem alpejskim i charakterystyczną roślinnością. Stojąc na jej szczycie można podziwiać jedną z najwspanialszych w Polsce panoram górskich na Tatry, Podhale, Beskid Żywiecki, Mały Makowski oraz Śląski.

Dolina za Kiełkiem- malownicza dolina, gdzie występują słone źródełka.

Psia Dolina - piękna górska dolina głęboko wcięta w masyw Policy przez potok Zakulawka).  Psia Dolina w przedwojennych przewodnikach turystycznych była nazywana  najpiękniejszą doliną Beskidów. Na wlocie do Psiej Doliny znajduje się wyznaczone miejsce do palenia ognisk i biwakowania (Hala Czarnowa). Znajduje się ona na terenie Leśnictwa Sidzina- Nadleśnictwo Myślenice.

źródło: https://www.bystra-sidzina.pl

 


 





 


czwartek, 4 sierpnia 2022

POWIAT KARKONOSKI

 

 
 

 
 


Powiat karkonoski (w latach 1999–2020 pod nazwą powiat jeleniogórski) – powiat w Polsce (województwo dolnośląskie), utworzony w 1999 roku w ramach reformy administracyjnej. Jego siedzibą jest miasto Jelenia Góra.

W skład powiatu wchodzą:


    miasta: Karpacz, Kowary, Piechowice, Szklarska Poręba
    gminy wiejskie: Janowice Wielkie, Jeżów Sudecki, Mysłakowice, Podgórzyn, Stara Kamienica

Przed 1 stycznia 1999 r. wszystkie gminy powiatu należały do województwa jeleniogórskiego. 

 

Zmiana nazwy powiatu jeleniogórskiego na powiat karkonoski

W 2012 roku samorządowcy z Karpacza i Szklarskiej Poręby wysunęli projekt zmiany nazwy powiatu na powiat karkonoski.W 2020 r. do ministra właściwego do spraw administracji publicznej wpłynął wniosek Rady Powiatu Jeleniogórskiego w tej sprawie. Projekt został uzasadniony następująco: Rada Powiatu Jeleniogórskiego we wniosku podnosi, iż działania zmierzające do zmiany nazwy powiatu podejmowane są ze względów identyfikacyjnych i promocyjnych, ich celem jest jednoznaczne utożsamienie objętego granicami powiatu regionu z pasmem Karkonoszy, stanowiącymi jedną z największych atrakcji turystycznych regionu, a nie wyłącznie z miastem Jelenia Góra, które nie wchodzi w skład powiatu, a jest jedynie siedzibą władz powiatu. Współpraca gmin powiatu jeleniogórskiego doprowadziła do stworzenia m.in. „Marki Karkonosze”, w ramach której podejmowane są działania promocyjne całego regionu m.in. na targach turystycznych w kraju i za granicą. 29 lipca 2020 r. Rada Ministrów wydała rozporządzenie, na mocy którego z dniem 1 stycznia 2021 r. powiat jeleniogórski zmienił nazwę na powiat karkonoski.

 

******


Powiat Karkonoski położony na południu województwa dolnośląskiego, swym obszarem obejmuje Kotlinę Jeleniogórską oraz otaczające ją pasma górskie Sudetów Zachodnich: Karkonosze, Góry Izerskie, Rudawy Janowickie i Góry Kaczawskie. Dzięki walorom krajobrazowym i klimatycznym, licznym zabytkom oraz dobremu zagospodarowaniu, zaliczany jest do najatrakcyjniejszych turystycznie obszarów Polski. Karkonoski Park Narodowy, Rudawski Park Krajobrazowy, Park Krajobrazowy Doliny Bobru oraz rezerwaty przyrody tworzą system obszarów chronionych. Dolina Pałaców i Ogrodów Kotliny Jeleniogórskiej, średniowieczne warownie, zabytki sakralne i liczne muzea prowadzą śladami bogatej historii tej ziemi. Na obszarze powiatu powstał Park Kulturowy. Blisko 600 kilometrów szlaków pieszych i 1000 km rowerowych o zróżnicowanym stopniu trudności, ośrodki sportów zimowych, stadniny koni, tereny wspinaczkowe i lotniska sportowe – stwarzają szereg możliwości aktywnego wypoczynku. Nasza baza to prawie 30 tys. miejsc noclegowych w hotelach, pensjonatach, domach wczasowych, schroniskach, kwaterach prywatnych i gospodarstwach agroturystycznych.


Karkonosze
To najwyższe pasmo Sudetów zwane niegdyś Górami Olbrzymimi z najwyższym szczytem Śnieżka (1 603 m n.p.m.), otoczone górami Izerskimi, Kaczawskimi i Rudawami Janowickimi. W centrum kotliny usytuowane jest miasto Jelenia Góra, zwane „Perłą Karkonoszy”, stanowiące centrum kulturalno-turystyczne regionu. Karkonosze – to miejsce dla każdego. Szybownicy i paralotniarze znajdą tu „karkonoską falę”, pozwalającą bić rekordy, kajakarze górscy – szansę treningów na wymagających torach naturalnych (głównie na Kamiennej w Szklarskiej Porębie wczesną wiosną), a miłośnicy „free stylu” – miejsca, w których można mistrzowsko trenować wodne akrobacje. Rowerzyści – szosowi i górscy tu trenują i rywalizują w licznych wyścigach, a nie jest przypadkiem, że Maja Włoszczowska tu zdobywała ostrogi w konkurencji MTB, które pozwoliły jej na zdobywanie olimpijskich medali. Są tutaj także dziesiątki kilometrów tras dla rodzin, które chcą traktować jazdę na rowerach jako relaks. To region, przez który prowadzi ponad 600 km oznakowanych tras dla turystów pieszych – różnej długości, różnej trudności, z osią wszystkich tras pieszych, to znaczy „szlakiem Mieczysława Orłowicza”. To miejsce, do którego przyjeżdżają wytrawni taternicy, by wspinać się w Sokolikach czy na skałkach w Borowym Jarze. Karkonosze i podkarkonoskie gminy są atrakcyjne zimą, latem, wiosną i jesienią. I nie jest ważne, czy turysta wybierze nocleg w Podgórzynie, Mysłakowicach, Karpaczu, Szklarskiej Porębie, Piechowicach, Jeżowie, Starej Kamienicy, czy Kowarach, czy w Jeleniej Górze – z niemal każdego okna widać góry. Kotlina jest niezwykłym miejscem dla architektury. W samej Jeleniej Górze – fantastyczne przykłady secesji. Ale nie tylko, bo w świątyniach zachował się renesans, barok, rokoko… W okolicznych miejscowościach Powiatu – niespotykane w takiej masie i rozmaitości przykłady budownictwa ludowego, domy przysłupowo-szachulcowe z jednej strony, a przykłady wyjątkowego bogactwa – zabytki Doliny Pałaców i Ogrodów – z drugiej. Kotlina jest niezwykłym miejscem dla kreacji kultury. Z Jeleniej Góry prawie 40 lat temu rozpoczął się – kontynuowany teraz w całej Polsce w rozmaitych formach – Międzynarodowy Festiwal Teatrów Ulicznych. To miejsce plenerów dla plastyków, dla muzyków, dla rzeźbiarzy i malarzy. Warto tu również wymienić takie imprezy regionu jak: Festiwal dell’Arte w Dolinie Pałaców i Ogrodów Kotliny Jeleniogórskiej czy „Gitarą i ... – borowickie spotkania z poezją śpiewaną”. Nieprzypadkowo Kotlina stała się u progu XX wieku miejscem, w którym artyści znaleźli swoje oazy. Kto tu przyjedzie – nie zapomni krajobrazów. Karkonosze były wymarzonym domem dla Gerharta Hauptmanna, noblisty, literata Śląska i jego brata Carla, który – będąc Niemcem – zapisał się w historii literatury polskiej, jako tłumacz „Chłopów” Wł. Reymonta. Dzięki jego tłumaczeniom polski autor zdobył Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury. Dom Carla i Gerharta Hauptmanów w Szklarskiej Porębie niemal po sąsiedzku z domem malarza, Wlastimila Hoffmana, są tego dobrymi przykładami. Każda z gmin, stanowiących właściwie jeden organizm służący zdrowiu, relaksowi, sportom i wypoczynkowi – przede wszystkim rodzinnemu – jest w stanie zaoferować ciekawym wszystko, co może zainteresować przyjezdnych. Od alchemii ziół, używanych dawniej przez niegdysiejszych farmaceutów (ale i producentów ziołowych nalewek), przez leniwy wypoczynek, aż do ekstremalnych doznań sportowych. Każda jest nieco inna, stąd razem tworzą wyjątkowy konglomerat atrakcji, jakich nie sposób znaleźć gdzie indziej w tak skondensowanej postaci.Dla przykładu: Jeżów Sudecki – miejsce wymarzone dla miłośników szybownictwa, Janowice Wielkie – skutecznie kuszą wspinaczy (na Sokolikach zaczynały gwiazdy alpinizmu, jak Wanda Rutkiewicz). Karpacz ze swoją Śnieżką i świątynią Wang, wielkimi kotłami polodowcowymi to miejsce, gdzie narciarze i ski-alpiniści czują się najlepiej. Stara Kamienica, w której miłośnicy konnych wędrówek znajdą wszystko, co kochają, Mysłakowice, w której odnajdujemy budownictwo rodem z Alp, Piechowice, w których można dziś na własne oczy zobaczyć, jak powstaje szkło kryształowe w hucie „Julia”… Niezwykłej urody Starówka Kowar, na której znajdują się odnowione kamienice i Ratusz, wybudowane w stylu klasycystycznym. Szklarska Poręba, skąd blisko do urokliwego Wodospadu Kamieńczyka oraz tras biegowych w Jakuszycach, natomiast w Podgórzynie można zaczerpnąć niezwykłej mocy udając się do Kaplicy Św. Anny przy Dobrym Źródle. I to warto zauważyć – to region, w którym przenikają się kultury przez całe wieki. Ślady obecności księstwa wielkomorawskiego zostały już tylko zapisem w historii, ale ślady działań Piastów Śląskich, Habsburgów, Prusaków, czy Niemców są – także dosłownie – wyryte w kamieniu po wsze czasy. Tę ziemię przeszli husyci i Szwedzi, Francuzi i Rosjanie w batalii 1813 roku. Tu król pruski zaprosił Tyrolczyków, prześladowanych ze względu na religię w ich ojczyźnie, tu – w Dolinie Pałaców i Ogrodów – przebywali i car rosyjski, Aleksander i wielki odkrywca – Humboldt, którego imię nosi Prąd Peruwiański, prezydenci USA, Jak John Quincy Adams tuż przed swoją wielką karierą i inni. Tu bywali wielcy Polacy, jak Hugo Kołłątaj, i wielcy Niemcy, jak Goethe. Wspólnym mianownikiem pobytów ich wszystkich jest zachwyt nad urodą krajobrazów i miejsc. Zapraszamy i Was, Szanowni Państwo, bo pobyt tu jest dobrą okazją, by przyjrzeć się Karkonoszom swoimi oczyma.


HISTORIA I KULTURA
Osadnictwo pod Karkonoszami zapoczątkowali w V wieku n.e. Bobrzanie. Już przed 990 rokiem ich tereny należą do państwa polskiego, a do 1392 roku władają tu książęta piastowscy. Po śmierci księżnej Agnieszki (wdowy po Bolku II) wraz z całym księstwem świdnicko-jaworskim, ziemia jeleniogórska przypadła koronie czeskiej. Kolejni władcy Czech i Śląska to: Karol IV, jego syn Wacław, cesarz niemiecki Zygmunt IV i Jerzy z Podiebradów. W 1419 r. wybuchło w Czechach powstanie husytów, a ich wojska zapędziły się także na nasze tereny, siejąc zniszczenie. W latach 1471-1516 na czeskim tronie zasiadł Władysław, syn Kazimierza Jagiellończyka. Jego następca, Ludwik Jagiellończyk zginął w roku 1526 w bitwie z Turkami pod Mohaczem. Rządy po nim przejęli Habsburgowie, tolerancyjni dla rozwijającej się już reformacji. Lata te są dla księstwa świdnicko-jaworskiego okresem poważnego rozkwitu gospodarczego. Rozwijały się rzemiosła – wiejskie tkactwo i kowalstwo. Sudeckie płótna wysyłane były daleko poza granice Śląska. Z chwilą objęcia rządów w Czechach przez fanatycznego katolika Ferdynanda II (1617 r.) rozpoczął się ostry kurs kontrreformacyjny. Trwająca od roku 1618 wojna trzydziestoletnia przyniosła biedę i zniszczenia dorobku wielu stuleci. Po klęsce protestantów prowadzona siłą kontrreformacja zaostrzyła antagonizmy religijne. Po śmierci Karola VI (1740 r.) król pruski Fryderyk II wysunął żądania terytorialne odnośnie niektórych części Śląska, których następstwem były trzy wojny śląskie: 1740-1748, 1744-1745 i 1756-1763 (tzw. wojna 7-letnia). Nadeszły rządy pruskie, przynosząc kryzys ekonomiczny i wyzysk chłopów pańszczyźnianych. Wiosna Ludów przyniosła zniesienie pańszczyzny, a następnie ustawę uwłaszczeniową. Jednak okres zastoju gospodarczego trwał do roku 1866, kiedy to region połączono linią kolejową z resztą Śląska, dając możliwość rozwoju turystyki. Front II wojny światowej zatrzymał się na Górach Kaczawskich, a bezpośrednie działania wojenne ominęły region jeleniogórski. Dnia 9 maja 1945 roku wkroczyła tu Armia Radziecka, a następnie przybyli pionierzy i przedstawiciele polskiej administracji. Dziś Ziemia Jeleniogórska należy do najlepiej zagospodarowanych regionów turystycznych w Polsce.

KULTURA:

Artyści odkryli dla siebie Karkonosze na przełomie XIX i XX w., zakładając w Szklarskiej Porębie kolonię artystyczną. Jej istnienie zapoczątkowali bracia Carl i Gerhart Hauptmannowie. Pierwszy z nich był autorem słynnej Księgi Ducha Gór – zbioru legend o Rzepiórze, a Gerhart w 1912 roku został laureatem literackiej nagrody Nobla. Poznawanie uroków karkonoskiej ziemi ułatwiła na pewno kolej żelazna, której linia została doprowadzona do Jeleniej Góry już pod koniec XIX w., a do Szklarskiej Poręby i Karpacza na początku następnego stulecia. Po II wojnie światowej w miejscowości osiedlił się m.in. malarz Wlastimil Hofman, zamieszkiwał tu niedługo pisarz i poeta Jan Sztaudynger, a w Karpaczu swoją przystań znalazł Henryk Tomaszewski, twórca Wrocławskiego Teatru Pantomimy, który podarował Karpaczowi unikatową kolekcję lalek. Aktora, choreografa i reżysera odwiedzał często Tadeusz Różewicz, którego urnę z prochami, zgodnie z testamentem poety, pochowano po śmierci przy świątyni Wang w Karpaczu. W terenie zamieszkuje wielu wybitnych malarzy, fotografów i rzeźbiarzy (np. Zbigniew Frączkiewicz, który w Szklarskiej Porębie wystawił Kamienny Krąg), chętnie zagląda tu pisarz i malarz Henryk Waniek, a w księgarniach można kupić ciekawe pozycje wydane przez lokalnych literatów. Owoce artystycznego ducha podziwiać można w licznych, także autorskich galeriach, na ciekawe wystawy nieustannie zaprasza jeleniogórskie Biuro Wystaw Artystycznych. W Jeleniej Górze, która jest kulturalną stolicą Karkonoszy, działa teatr dramatyczny i teatr animacji, a w pobliskich Michałowicach prywatny Teatr Nasz Jadwigi i Tadeusza Kutów, który przez cały rok wystawia spektakle kabaretowe. W mieście funkcjonuje też filharmonia, wiele galerii, kilka domów kulturowych i kina. Występy artystyczne stale odbywają się także w kościołach, klubach i w plenerze. W kalendarz imprez na stałe wpisał się Wrzesień Jeleniogórski oraz wiele lokalnych świąt i jarmarków.


Zabytkowe zespoły miejskie

W Kowarach miasto o górniczym rodowodzie, którego najstarsza część zachowała układ charakterystyczny dla ulic spełniających także funkcję targu. Kamienice wzniesione na przełomie XVIII i XIX w. pomiędzy kościołem a ratuszem tworzą zwartą i niezwykle malowniczą zabudowę Kowarskiej Starówki. Na uwagę zasługuje zabudowa sanatoryjna Wojkowa w dawnym uzdrowiskowym kompleksie „Wysoka Łąka – Bukowiec”.

Zabudowa pensjonatowa

W Karpaczu, Szklarskiej Porębie, Przesiece, Sobieszowie od początku XX w. powstawało bardzo wiele hoteli i pensjonatów. Ozdobione przeszklonymi werandami okazałe domy i wille do dziś zachwycają urodą.

MIEJSCA, KTÓRE WARTO ODWIEDZIĆ W PIGUŁCE... POD LINKIEM:


https://visitkarkonosze.com/item/places?start=1&page=2

 

źródło: https://www.powiatkarkonoski.eu; https://visitkarkonosze.com/

 

 


 

 



wtorek, 2 sierpnia 2022

GGMINA ZBÓJNO

 

 

 


WIRTUALNY SPACER:

https://zwiedzajkraj.pl/gminazbojno


Zbójno (do 1941 gmina Sokołowo) – gmina wiejska w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie golubsko-dobrzyńskim. W latach 1975–1998 gmina położona była w województwie włocławskim.

Gmina Zbójno jest typowo rolniczą. W 16 sołectwach na obszarze 8,4 tys. ha zamieszkują producenci płodów rolnych, a grunty rolne są własnością indywidualną. Produkcja rolnicza obejmuje głównie zboże, mięso, buraki cukrowe i mleko.

W gminie nie ma zakładów przemysłowych, natomiast wysokie wskaźniki produkcyjne sprzyjają rozwijaniu zakładów przetwórstwa rolno-spożywczego i taką ofertę gospodarze gminy kierują do potencjalnych inwestorów. Na terenie gminy, liczącej 4,7 tys. mieszkańców, funkcjonuje bank spółdzielczy, Gminna Spółdzielnia "Samopomoc Chłopska", szkoły podstawowe, przedszkola, biblioteka, ośrodki zdrowia, remizy strażackie, lecznica zwierząt. Walory krajobrazowe i bogactwo środowiska przyrodniczego stanowią o atrakcyjności turystycznej gminy. Centralna i wschodnia część położona jest w obrębie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Drumliny Zbójeńskie". Obiektem ochrony są unikalne formy morfologiczne, zwane drumlinami, dominujące elementy krajobrazu tej część Wysoczyzny Dobrzyńskiej.

Rejon krajobrazowo-turystyczny tworzą dolina rzeki Ruziec oraz zespół jezior Działyńskie-Wielgie. Warte zwiedzenia są zabytki architektoniczne, jak np. kościót w Działyniu z początków XVII w., albo zespół klasztorny karmelitów i "Grodzisko" (obecnie kalwaria) w Oborach (z cennym zabytkiem sakralnym - Pietą Oborską). Ponadto, zespół dworski w Wielgiem, pałac w Zbójnie z otaczającymi je parkami oraz młyn wodny w Rużu. Zagospodarowanie bazy turystyczno-wypoczynkowej nad jeziorem Rudusk w Zbójnie jest ofertą dla inwestorów.


ZARYS HISTORYCZNY:

Przedwojenną poprzedniczką gminy Zbójno była gmina Sokołowo, która powstała w 1867 roku w powiecie rypińskim w guberni płockiej. W okresie międzywojennym gmina Sokołowo należała do powiatu rypińskiego w woj. warszawskim. 1 kwietnia 1938 roku gminę wraz z całym powiatem rypińskim przeniesiono do woj. pomorskiego. Siedzibą gminy Sokołowo było Zbójno. 24 października 1940 gminę Sokołowo zniesiono, przekształcając ją w gminę Zbójno (Raudorf); równocześnie gromady Głęboczek, Kawno, Obory, Podolina, Sikorek, Sikórz i Stalmierz włączono do sąsiedniej gminy Chrostkowo (Horstfeld). Po wojnie, dekretem PKWN z 21 sierpnia 1944 o trybie powołania władz administracji ogólnej I i II instancji, uchylono wszelki zmiany w podziale administracyjnym państwa wprowadzone przez okupanta (art. 11). Jednak zmiany w podziale administracyjnym powiatu rypińskiego wprowadzone podczas wojny utrzymywały się w praktyce także po wojnie. Było to praktykowane do tego stopnia, że Wojewoda Pomorski wydał 22 kwietnia 1950 specjalne ogłoszenie informujące o powróceniu do stanu administracyjnego z 1 września 1939, podkreślając szczególnie, że „gromady Obory, Podolina i Kawno należą do gminy wiejskiej Sokołowo a nie do gminy wiejskiej Chrostkowo". Tak więc przedwojenna gmina Sokołowo funkcjonowała de iure także po wojnie, choć w praktyce nadal stosowano zarówno nazewnictwo jak i skład gmin wprowadzony przez okupanta. Na przykład, GUS-owski oficjalny Wykaz Gromad Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej według stanu z dnia 1.VII 1952 r. dalej wylicza gminę Zbójno w miejsce gminy Sokołowo, a gromady Kawno, Obory, Podolina, Sikórz i Stalmierz nadal zalicza do gminy Chrostkowo. Podobnie było nawet w wydawnictwach wojewódzkich, np. w Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy z 1954 w opisie gmin i gromad podlegających transformacji w związku z reformą administracyjną państwa[15]. Brak konsensusu trwał do jesieni 1954, kiedy to formalnie zniesiono gminy wiejskie w miejsce gromad.Dopiero gmina utworzona w 1973 roku nazywa się formalnie Zbójno.


WARTO ZOBACZYĆ:

POMNIK PRZYRODY CZEREŚNIA - Gmina Zbójno może poszczycić się szczególnym pomnikiem przyrody. Jest to ponad stuletnia czereśnia rosnąca na nieruchomości pana Wojciecha Kowalskiego w miejscowości Rembiocha.

KOŚCIÓŁ W DZIAŁYNIU

JEZIORO WIELICKIE

ZAŁOŻENIA DWORSKIE I KAMIEŃ POWSTAŃCA

GRODZISKO W PODOLINIE

MŁYN W KIEŁBZAKU

KLASZTOR KARMELITÓW TRZEWICZKOWYCH

ZESPÓŁ PAŁACOWO-PARKOWY

JEZIORO W ZBÓJNIE

DRUMLINY ZBÓJEŃSKIE

GRODZISKO W RUŻU

MŁYN W RUŻU

źródło: https://www.zbojno.pl